به قلم "مومو" راجع به ستاره خریدن و این داستانها و اون چیزی که من همیشه میگم فرهنگ میلان متفاوته...ببینید میلان پیرلو رو وقتی از اینتر خرید یه هافبک هجومی کند رو خرید که طرفدارهای اینتر خوشحال شدن که فروختنش. قبلش فقط تو برشا یه کم خوب بود که تیم ملی زیر ۲۱ سال هم رفت. تازه تو میلان آنچلوتی اون رو تبدیل کرد به بهترین رجیستای تاریخ...سیدورف یه بازیکنی بود که توی اینتر به بن بست رسیده بود و کاملا از دوران اوجش در رئال و آژاکس فاصله گرفته بود..اینتری ها خوشحال بودن که با فرانچسکو کوکو معاوضه شد..اون موقع ها کوکو یکی از با استعدادترین ها بود تو ایتالیا و چون خیلی خوش قیافه بود به شدت محبوب شده بود تو ایتالیا...من هنوزم میگم اگه پول سیدورف رو میدادیم و کوکو رو هم نگه میداشتیم اونم یه چیزی میشد...اینزاگی ۲۹ سالش بود وقتی اومد میلان و یووه تقریبا بیرونش کرد..کاکا رو تا قبل از اینکه برایدا کشف کنه تو برزیل هیچکس نمیشناخت و فقط برزیلی ها به عنوان یکی از هزاران بازیکن مستعدشون میشناختنش...گتوزو یه بازیکن قلچماق بود که از سالرنیتانا رفته بود گلاسکو رنجرز و همه فقط با دعواهایی که تو تیم زیر ۲۱ سال ایتالیا راه انداخته بود با وجود اینکه کاپیتان بود و به عنوان یه سسخل میشناختنش که میلان خریدش...همه ی این داستانا راجع به اکثر ستاره های میلان وجود داره...میلان به راحتی میتونست بره مثلا روماریو یا استویچکوف رو در اوجشون بخره و اونها هم با افتخار میومدن ولی میرفت شوچنکو رو میخرید که یه جرقه ای بود که در دینامو کیف زده شد...شوچنکو و ربروف زوج رویایی دینامو کیف بودن که اتفاقا ربروف به مراتب بهتر و در چشم تر بود ولی میلان شوچنکو رو خرید...ربروف رفت تاتنهام و بعد از مدتی کلا محو شد....ببینید این فرهنگ میلانیه...همیشه ستاره هاش رو خودش ساخته...ایتالیایی یا خارجی فرقی نمیکنه....شده که بره روی کاستا رو بخره که سوپر استار بوده یا نستا رو بخره که سوپراستار بوده ولی اصولا فرهنگ میلان، ساختنه...اینه که من عاشقشم اصلا...فان باستن و گولیت و رایکارد هم فقط استعداد بودن وقتی اومدن...مالدینی و دونادونی و باره سی و آلبرتینی و کاستاکورتا و تاسوتی و اینها رو هم خودمون ساختیم... الانم روی همون فرهنگ داریم میریم جلو و خیلیم خوب داریم میریم جلو..هاکان یه استعداد بی نظیر بود که افت کرده بود و محرومیتهاش و مشکلاتش با جامعه آلمانی ساییده بودش..رودریگز هم یه استعداد افت کرده بود...هیگواین رو هم تقریبا یووه انداخت بیرون..دوناروما و کالابریا و رومانیولی و کونتی و کالدارا و کوترونه و امثالهم رو هم خودمون داریم میسازیم...کسیه هم استعدادیه که فقط باید فوتبال ایتالیا رو دنبال کرده باشید که بشناسیدش...باکایوکو رو طرفدارهای چلسی بهمون خندیدن وقتی خریدیم...بوناونتورا ستاره تیممونه ولی اصلا اسم و رسم و حاشیه نداره...امثال کاستیخو و سوسو رو هم قبل از میلان کمتر کسی اسمشون رو شنیده بود....این فرهنگ میلانیه...که همیشه بوده و از این به بعد هم خواهد بود...میلان هیچوقت نمیره فن دایک بخره، میره رومانیولی و کالدارا میخره و تبدیلشون میکنه به دو سه تا فن دایک...میلان کمتر پیش میاد که یکی مثل هازارد رو بخره بلکه میره کیه زا مانندی رو میخره و دو تا هازارد از توش درمیاره...الان یهو قیمت استعدادها گرون شدن و تیمها دندون گرد و قیمت کیه زا شده ۷۰ میلیون وگرنه در حالت عادی کیه زا رو با ۲۵ تا ۳۰ میلیون میلان میخرید....این فرهنگیه که من عاشقشم....ما در همه ی تاریخمون ستاره هامون رو خودمون ساختیم عموما...الانم همینکار رو داریم میکنیم...واسه همین من از فروخته شدن لوکاتلی اینقدر زیاد ناراحت شدم...چون دقیقا ژن یه سوپراستار میلانی رو داشت..هروقت در تاریخمون از این فرهنگمون دور شدیم یا درست اینکار رو نکردیم به اف رفتیم مثل همین چند سال اخیر و یا نیمه ی اول دهه ی ۸۰ که دو بار رفتیم سری بی...و هروقت درست کار خودمون رو کردیم میلان بودیم....