بازی با برنلی ممکن بود سخت بشه ولی تفکرات مورینیو جواب داد.
اولین مورد که خیلیها بهش معترض بودن گذاشتن فلینی بود،چندان نیاز به توضیح نیست ولی فلینی دقیقا برای جلوگیری از بازی هوایی برنلی گذاشته شد.بین دو مدافع یعنی اسمالینگ و لیندلاف قرار میگرفت و وظیفه اصلیش زدن سر اول توی محوطه خودی بود.
دومین مورد که شاید به چشم نیاد ولی از نظر من مهمترین مورد بازی یونایتد و شاید مهمترین نکته از اول فصله؛اصل فشردگی.
همه بازیهای لیورپول و سیتی رو نگاه میکنیم اما دقت نمیکنیم که چطور این دو تیم مالکیت توپ در اختیار میگیرن و در صورت از دست دادن توپ بازپس گیریشون سریعه.دقیقا همین فشردگی باعث تداوم مالکیت میشه و میتونن سبک پرس یا مالکیتشونو اجرا کنن چیزی که یونایتد کمبودش بدجور حس میکرد و تو این بازی خوزه رفعش کرد.
مورد سوم که مکمل مورد دومه فضای بین لاین دفاع و هافبکه،اگر به بازی با تاتنهام دقت کنیم میبینیم این فضا کاملا باز بود و عملا هافبکای تاتنهام هر کاری میخواستن انجام میدادن.پوچتینو هم به خاطر همین سیستمشو ۴.۴.۲ الماسی چید تا با دو فوروارد و یه پست ۱۰ بتونه به خوبی از اون فضا استفاده کنه.اما بازی با برنلی بر اساس همون فشردگی و تاکید خوزه اون فضا به خوبی پوشش داده میشد تا ضدحمله نخوریم
