محمد مایلی کهن، سرمربی و بازیکن سابق تیم ملی ایران ، مدت ها سکوت کرده و مصاحبه نمی کرد. او همانطور که خودش می گوید اینروزها توی خانه نشسته و حرص می خورد. شاید برای خیلی ها محمد مایلی کهن آن مربی همیشه معترض و احساسی است که در کنفرانس مطبوعاتی یک مسابقه لیگ برتر به خاطر فحاشی تماشاگران به داور مسابقه ، گریه کرد و یا به خاطر کودک سرطانی موهایش را تراشید. شاید خیلی ها او را به خاطر دادگاه هایش با علی دایی و یا مصاحبه های بسیار تندش علیه کی روش بشناسند اما در کنار این ها محمد مایلی کهن ،کاپیتان سابق پرسپولیس و مربی تیم رویایی جام ملت های 1996 یک آدم شدیدا احساسی و شیفته و عاشق ورزش و فوتبال ایران است. چالش های پرتعداد او در تمام این سال ها اغلب به خاطر نقدها و ایراداتی که به فوتبال و ورزش داشته به وجود آمده است و خیلی کم پیش آمده که او به خاطر خودش و یا منافع شخصی اش با فرد ، باشگاه یا فدراسیون دچار چالش شود.
چه موافق او باشیم و چه مخالفش، محمد مایلی کهن سرمربی دوران طلایی تیم ملی ایران و شاید بهترین تیم ملی ایران در تمام ادوار باشد. او در 42 سالگی و در سال 1374 هدایت تیم ملی را در به عهده گرفت و آن تیم در نهایت تبدیل به جذاب ترین تیم ملی تاریخ شد. تیمی که با 6 برد به جام ملت های 1996 در امارات رفت و در آن جا بعد از باخت در بازی اول برابر عراق ، تبدیل به تیمی ویرانگر شد که عربستان را با سه گل و کره جنوبی را با شش گل در جام ملت ها در هم کوبید. آن تیم بی تردید شایسته ترین تیم برای قهرمانی در جام ملت ها بود اما مثل سال 2004 در نیمه نهایی قربانی مشکلات داوری شد و به فینال نرسید. هرچند مسابقات مقدماتی جام جهانی 1998 فرانسه برخلاف جام ملت ها برای او موفقیت آمیز نبود. سلیقه خاصش روی انتخاب برخی نفرات و عدم دعوت برخی دیگر و همچنین چالش هایش با برخی ستاره ها باعث شد تا جو رسانه ای علیه او باشد و در نهایت شکست برابر عربستان و سپس آن باخت غم انگیز به قطر به حضورش در تیم ملی پایان داد. مایلی کهن 14 سال هافبک تیم پرسپولیس و در دوران طلایی این تیم از اواخر دهه 50 تا پایان دهه شصت بود، با آن شوت های محکم ضربات کرنر و ایستگاهی عجیبی که با بیرون پا ارسال می کرد. این تنها بخشی از رزومه فردی است که در سال 59 با مدرک لیسانس به استخدام سازمان تربیت بدنی درآمد و 30 سال نیز کارمند این سازمان بود. بعد از مدت ها سکوت گفت و گوی مفصلی با او انجام دادیم که در زیر می خوانید:
چرا سکوت؟
چرا باید من راجع فوتبال حرف بزنم. من باید راجع به پوشک حرف بزنم. فوتبال مال کسانی است که می خورند و می برند و با شلوارجین می آیند سرتمرین تیم ملی و لم می دهند دوره قاجار هم اینگونه نبوده است. البته که به هرحال مشکل یک نفر نیست مشکل کل مجموعه است.
وزیر ورزش از خارج بیاوریم
شنیدم یکی از معاونین سابق سازمان تربیت بدنی و عضو هیات اجرایی کمیته ملی المپیک به نام خانم طاهریان فرمایش کرده که ما برای همه تیم های ملی مان باید مربی خارجی داشته باشیم. اما من می خواهم به خانم طاهریان که ایشان را از قبل می شناسم بگویم که ما قبل از آوردن مربی خارجی باید معاون و مدیر و یا عضو هیات اجرایی از خارج بیاوریم. باید وزیر ورزش از خارج بیاوریم ، اگر واقعا ایشان فکر می کنند که خارجی ها می توانند ورزش را درست کنند بهتر است که از مدیریت شروع کنند چون اصل مدیریت است. مدیر و رئیس و وزیر ورزش خارجی بیاوریم که برنامه ریزی ها انجام شود. اگر آنقدر خارجی بود است چرا عضو هیات اجرایی خارجی نیاوریم؟
