به نظر من خیلی از اونایی که میگن من بی خدا هستم عصبانی هستن و یجوری دارن این عصبانیتو خالی میکنن مثه بچه ای که تو کوچه دعوا میکنه و بعدش میاد خونه سر مامانش نق میزنه چون میدونه هر چیم نق بزنه بازم مامانش دوسش داره کلا هر جوونی اول احساسیه تا منطقی وقتی میبینه اینهمه ظلم داره در حقش میشه اینهمه از همه طرف فشار روشه ولی نمیتونه فریاد بزنه نمیتونه حقشو بگیره نمیتونه ازاد باشه میاد عصبانیتشو بجای اینکه سر مسیولین بی لیاقت فریاد بزنه رو خدا خالی میکنه چون بیاید قبول کنیم فعلا دیواری کوتاه تر از خدا وجود نداره چون میدونه هر چقدرم به خدا نق بزنه بازم خدا دوسش داره