یوونتوس ، تحقق یک رویا و اندیشه های سازنده
همه ما یوونتوسی ها کمی نگرانیم ، نگرانی از بابت اینکه دیگر تیم های اروپایی جام هایشان بیشتر و بیشتر میشود ، اما یوونتوس خیر . همه ی ما دلمان میخواهد چمپیونز لیگ هم بر دستان بوفون بوسه بزند ، شاید آرزوی تک تکمان باشد .
همه میدانیم یک زمانی یوونتوس در اوج بود . یک زمانی اکثر همسن های من ، کمی بزرگتر یا کمی کوچکتر عاشق یوونتوس شدند . از سال 95 تا 03 . اما آن دوران چه داشت ؟ صنعت ایتالیا و گردش مالی آن در اوج بود ، پول به وفور در دست صاحبان باشگاه ها بود ، فارق از یووه و میلان و اینتر ، حتی رم و لاتزیو و پارما . فیورنتینا هم خوب خرج می کردند . بیشتر ستارگان فوتبال را می شد در سری آ ایتالیا مشاهده کرد .
اما حتی در آن سال ها آنیلی بزرگ هم در آرزوی ساختن یک ورزشگاه اختصاصی برای تیم بود ، آنیلی شاید دلش میخواست در همه چیز اول باشد . اما عمر کفاف سرانجام این آرزو را نداشت .
بحث به آنیلی رسید ، مدام و مدام می خوانیم ثروت آنیلی از یه سال تولید نفت ایران هم بیشتر است چرا خرج نمی کند ، چرا گدا بازی در می آورد . بیایید ببینیم این پول هر چه قدر زیاد حاصل سرمایه گذاری طولانی مدت و زحمت کشیدن است ، این پول ، پول نفت و گاز خدادادی نیست که به مثال علف خرس خرج شود . هیچ آدم سرمایه گذاری پولی را نمی دهد که بدون سود ، بازگردد . آیا شما باشید می دهید ؟
اما چه بر سر ایتالیا آمد ؟ سال 2003 بودی که سه تیم از 4 تیم نیمه نهایی ایتالیایی بودند و پر از ستاره ، به یکباره چه شد ؟ تبانی های صورت گرفت ، تیم های بزرگ ضربه خوردند و یووه بزرگترین ضربه را خورد و عظیم ترین چالش خود را تجربه کرد .
همه ی ما از تیم هایی شنیده ایم که بعد از سقوط به دسته های پایین تر دیگر اسمی از آنها شنیده نشد . به کلی از صفحه ی روزگار فوتبال محو شدند .
یوونتوس ستارگان خود را از دست داد . می توانست اوضاع بسیار وخیم تر از این باشد . اما با وجود مردانگی برزگانی چون الکس و بوفون و ندود و ترزگه و کامورانزی اوضاع تا حدی وخامتش کم شد ، هواداران همچنان امید داشتند .
به لطف آنها فقط یه فصل در سری ب بازی کردیم ، اما وقتی آمدیم بالا دیدیم سری آ مکانی فقط برای یکه تازی اینتری هاست . همه می دانند تیمی که از سری ب می آید تمامی سرمایه را از دست میدهد . سرمایه گزاران فرار میکنند ، اسپانسر ها تمایلی نشان نمی دهند . به مرور گذشت . یووه توانی برای رقابت نداشت .
اروپا دچار بحران اقتصادی شد ، ایتالیا هم زیر قرض کمر خود را خم شده دید ، مردم کم کم فقر احساس کردند ، آنجاست که خربزه آب میشود . کسی به فکر رفتن با استادیوم نیست .
اینتر خرج کرد نتیجه هم داد سه گانه گرفت ، اما این وضع اینتر ، فروش 250 میلیونی باشگاه به یک تاجر اندونزیایی حاصل آن خرج های عظیم بود . میلان چه شد بازیکنان و ستارگان را یکی پس از دیگری فروخت .
اما یووه ، باشگاهی که در رتبه ی 7 ام قرار میگرفت نیاز به خرج نداشت . اما تصمیم بر ساخت یه ورزشگاه گرفتند ، یک ورزشگاه اختصاصی .
سال 2011 نقطه ی ابتدای کار یووه بود ، همه میدانستند ورزشگاه جدید ساخته شده است . یووه در اندیشه یک سرمایه گذاری طولانی بود . برنامه فقط بر سر صعود به لیگ قهرمانان بود اما کسی فکرش را نمی کرد قهرمانی حاصل کار باشد . هواداران به یک باره خود را متعجب دیدند و غرق در شادی . سال دوم نیز و سال سوم . همه این ها انتظارات را بالا برده ، همه انتظار خرج دارند . اگر قهرمان نشده بودیم شاید انتظارمان هنوز اینقدر زیاد نشده بود . اما باید باز باید نگاه کرد ، با کدام درآمد یک ورزشگاه مدرن ساخته میشود ؟ اشاره میکنم : هیچ سرمایه گذاری پولی را نمی دهد که بدون سود بازگردد . ورزشگاه و امکانات رفاهی آن که در سال 2016 افتتاح میشود قطعا سود آور خواهد بود ، اما حال چه ؟ چه می بایست کرد که پول داده شده برگردانده شود ؟ چه می بایست کرد تا قرض ها پرداخت شوند ؟
نمی خوام نژاد پرست باشم ، اما به هیچ عنوان حاضر نبودم یک عرب یوونتوس را بخرد . یا ورزشگاهی بسازد و اسم آن را یک اسم عربی بنامد . حاضرم مدت ها صبر کنم ، تا باشگاه به سود دهی برسد ؛ تمامی قرض های ساخت ورزشگاه پرداخت شود ، قانون فرپلی مالی اجرا شود ، آکادمی یوونتوس قوت بگیرد ، بی انصاف نباشیم اینتر و میلان هم سرو سامانی بگیرند . آن وقت هنگام شروع مجدد شکوفایی ایتالیاست . سری آ مثل آن دوران جذاب شود . آن روز دیر نیست . ولی خیلی نزدیک هم نخواهد بود . نیازمند تحمل کردن است .
یه امید قهرمانی یوونتوس
