میلان با بارزی و تاسوتی و مالدینی و کاستاکورتا بهترین تیم اواخر دهه هشتاد و نود فوتبال اروپا بود و دوران باشکوهی در این سالها داشتند. آنها در سالهای 1989 و 1990 دو فصل متوالی قهرمان جام باشگاه های اروپا شدند و و در هر دو فینال کلین شیت کردند. خط دفاع کاستاکورتا، مالدینی و بارزی در برابر بارسلونا هم در سال 1994 در جریان قهرمانی دیگر این تیم کلین شیت کرد. میلان در آن سالها، 5 فینال در 7 سال را تجربه کرد و با تکیه بر خط دفاع مستحکمش، بین سالهای 1988 تا 1996 پنج بار هم فاتح اسکودتو شد. در سالهای 91 و 92 بود که میلان رکورد 58 بازی متوالی بدون شکست را ثبت کرد. فقط مارسی سال 1993 و آژاکس سال 1995 توانستند روسونری که مانند هیولایی توقف ناپذیر در آن سالها بود را در فینال ناک اوت کنند. همه اینها یعنی شکست دادن میلان در آن سالها در مسابقات اروپایی کاری شگرف و بزرگ بود که حتی تیمهای قدرتمند هم به ندرت توان انجام آنرا داشتند. حتی سخت تر از شکست دادن رئال مادرید در لیگ قهرمانان اروپا در بین سالهای 2016 تا 2018.
میلان در فصل 94-95 با وجود عملکرد عالی در لیگ قهرمانان اروپا و صعود به فینال، در لیگ چهارم شد و نتوانست سهمیه فصل بعد لیگ قهرمانان را بگیرد و به جام یوفا رفت. تیمی که در سطح اول اروپا همه از آن هراس داشتند، روی کاغذ در مسابقات درجه دو جام یوفا از پیش قهرمان بود. میلان در دور اول تیم گمنام زاگلب لوبین لهستان را در دو بازی رفت و برگشت، با نتیجه 8-1 شکست داد. در دور دوم با استراسبورگ فرانسه رو به رو شدند و این تیم را هم در مجموع 3-1 و بدون دردسر شکست دادند و سپس نوبت به اسپارتاپراگ رسید که در مقابل روسونری تسلیم شود. همه چیز برای میلان خوب پیش میرفت تا اینکه در مرحله یک چهارم نهایی برابر بوردو غافلگیر شدند. بوردو که فقط يکبار در سال 1985 توانسته به نيمه نهايي نسخه قديمي ليگ قهرمانان باشگاه هاي اروپا با نام “جام اروپا” راه پيدا کند، در آن مرحله مقابل يوونتوس شکست خورد. در ترکیب بوردو نام سه استعداد جوان به چشم میخورد. زین الدین زیدان که در آن زمان 23 سال سن داشت، کریستوف دوگاری و بیسنته لیزارازو. در بازی رفت مرحله یک چهارم نهایی، میلان با ترکیبی وارد زمین شد که برخی از آنها جزو برترین بازیکنان جهان در آن زمان بودند. بارزی، مالدینی، کاستاکورتا و کریستین پانوچی دفاع را تشکیل داده بودند. مارسل دسایی و پاتریک ویرا 19 ساله در جلوی خط دفاع و دژان ساویسویچ و روبرتو باجو و استفان ارانیو و مارکو سیمونه جلوتر. میلان بازی رفت را با گل ارانیو و کاشته باجو به راحتی 2-0 برنده شد و برای بازی برگشت استرسی نداشت. حتی به یک تساوی هم راضی بودند و در کل در بازی برگشت تلاش زیادی نکردند. ژرژ وهآ جای سیمونه را در ترکیب گرفت و دونادونی باتجربه هم جایگزین ساویسویچ شد. تیم فرانسوی مجبور بود سه گل بزند.
19 مارس 1996 در ورزشگاه پارک لسکور بازی برگشت برگزار شد. بوردو در دقیقه 14 توسط دیدیه تولوت به گل رسید. با یک پاس عرضی تمام مدافعین میلان جا ماندند و تقلای للپو (دروازه بان میلان) هم فایده نداشت. باور کردنی نبود اما خیلی زود اختلاف به حداقل رسید و فقط یک گل میخواستند تا کار به تساوی بکشد. در دقیقه 64، زیدان که شماره 7 را به تن کرده بود، از روی ضربه آزاد توپ را به داخل محوطه جریمه فرستاد. توپ به یکی از بازیکنان میلان برخورد کرد و تغییر مسیر داد و جلوی پای دوگاری افتاد و او هم بلافاصله توپ را مجددا با تور دروازه میلان آشنا کرد. بیست دقیقه پایانی برای همه نفس گیر بود. میلان دیگر شباهتی به آن غول با صلابت نداشت و در خطر حذف بود آن هم توسط تیم شانزدهم لیگ 1 فرانسه. تیم گرنوت روهر یادآور عصرطلایی باشگاه در اواسط دهه هشتاد شده بود. عصری که سه بار قهرمان لیگ 1 شدند و دو بار قهرمان جام حذفی شدند و به نیمه نهایی جام باشگاه های اروپا رسیدند. بی جهت هم نبود. آنها یک سال قبل از آنکه موی دماغ میلان بزرگ شوند، قهرمان جام اینترتوتو شده بودند. 6 دقیقه بعد حرکت انفجاری و پا به توپ زیدان، پاس گلی دیگر برای دوگاری و تیر خلاص. افسانه شکست ناپذیری میلان برای تیمهای کوچکتر از بین رفت.
بوردو در نیمه نهای اسلاویا پراگ راهم از پیش رو برداشت و حریف بایرن مونیخ در فینال شد. شگفتی تیم جوان گرنوت روهر با زیدان و لیزارازو و دوگاری، تکمیل نشد و بایرن مونیخ با درخشش مهمت شول و کلینزمن، 3-1 برنده شد. درست سال بعد، دوگاری به میلان رفت، زیدان به یوونتوس پیوست و لیزارازو به سمت باشگاه اتلتیک بیلبائو هدایت شد. این سه نفر دو سال بعد در فینال جام جهانی بازی کردند و با تیم ملی قهرمان جهان شدند. در آنجا زیدان نه یک پدیده جوان که یک ستاره مهم بود. از بین این سه نفر، دوگاری در ادامه دوران فوتبالش موفقیت کمتری داشت. در میلان و بارسلونا توفیقی نداشت و به تیمهای کوچکتر رفت. پیروزی بوردو در مقابل میلان در مارس 1996 همچنان یکی از به یاد ماندنی ترین شب های تاریخ این باشگاه است.
| این یادداشت در تاریخ 13 خرداد 99 در سایت فوتبال پارادیزو منتشر شده بود |