برزیل

من معتقدم که برزیل بدون در نظر گرفتن میزبان بودن مدعی شماره یک کسب قهرمانی جام جهانی 2014 هستش . برزیل در فاز هجومی نه ادعایی داره و نه امیدی بهش میره و تمام امید این تیم بر روی حرکات پا به توپ نیمار هستش . به شخصه خط دفاع و دروازه بان این تیم رو توهم می دونستم و می دونم باوجود مدافعانی مثل تیاگو سیلوا و داوید لوئیز و دانته و دنی آلوز گل زدن به این تیم تقریبآ غیر ممکنه . به خصوص این که اسکولاری توی بازیهاش از دوتا هافبک دفاعی استفاده میکنه که گوستاوو و رامیرزتوی تیم های بازشگاهی خودشون توی این پست ها فیکس بازی میکنن و اگه فرناندینیو توی بازی باشه در پست هافبک بازیساز کمی عقب تر بازی میکنه و به هافبک های دفاعیشون کمک میکنه. گل زدن به این برزیل رو معمای جام بیستم می دونستم که با یک فلاش بک به یک سال گذشته در جام کنفدارسیون ها به بازی برزیل مقابل ایتالیا نگاه کردم که مردان با ایمان کشور چکمه این معما رو تو جام کنفدراسیون ها حل کرده بودن . اما برزیل اسکولاری قطعا مدعی قهرمانیه و البته بقیه حریفان هم ایمان مردان کشور چکمه رو ندارن . بزرگترین تهدید برزیل مرحله حذفی جام جهانی هستش . در شرایط عادی بهترین اسپانیا و هلند تمام دورانها هم نمی تونه برزیل رو اونم در مرحله اول پلی آف(که برزیلیا همیشه بهترین بازیاشونو تو این مرحله می کنن، پر برد ۳ بر صفره یک هشتمای برزیل)ببره. برزیل اسکولاری خیلی شبیه تیم های مورینیوئه، بی نهایت حسابگر و دقیق و زهردار و بی نهایت بی توجه به پسند مردم و منتقدین. ضمن اینکه برزیل اسکولاری در مقابل تیمهای بسته و دفاعی قطعا به مشکل برمی خوره برزیل از اون سمت بیشترین شانس رو برای رسیدن به فینال داره و شایستگیش هم از بقیه بیشتره. قبلا گفتم که چرا برزیل اسکولاری تنها برزیلیه که ازش بدم نمیاد. امروز شنیدم کرایف پفیوز هم از این برزیل بدش میاد و به نظر خودم مطمئن تر شدم.