خراب و بی هوس و بی هیجان مینگرم به این مکعب مسدود و تُنگ دور و برم به نام خانه ، دو پا را بکوب با برپا! به احترام من اکنون سقوط کن در جا سقوط کن با من ، نای ایستادن نیست که ضربه ی سر و آسفالت ، جنس موسیقیست چه انحطاط لطیفی/ چه نظم مرتعشی نه خودکشی که عزیزم چه واکنش کنشی عمل / نه عکس العمل ، جنس شعر من این بود به خاک معترض واژه ها رسیدن شدم حلول شکنجه درون خود ! تصادفی شده ام نابودگر خودم انگار چنین به چرخش خویش آمدست این پرگار حکومت من از این پس، تزلزلی ابدیست به تو قسم هیچ چیز در من نیست تهی شدم ز عقیده ز آرمان ز خودم به هیچ و پوچ رسیدم .... خلاء / سکوت/ قدم قدم صدای خداحافظی من با تن قرابت سر و آسفالت /انفجار بدن از کتاب شلیک کن رفیقشه....