بیاید ی مقدار در مورد فیلم mr nobody صحبت کنیم(جزء ۵ فیلم بر تر من) نقد میلاد حاتمی بر این فیلم:
(فیلم با سکانسی از کبوتری در قفس شروع می شود که شرطی کردن حیوانات با روش دکتر ایوان پاولف معروف را به یاد می آورد اما در نیمه ی بعدی مشاهده می کنیم که ابزار پاداش بدون ترتیب و روی بیست ثانیه تنظیم می شود و این توهم به کبوتر دست می دهد که این بر اثر بال زدن های مداوم اوست( فیلم آن را تخیلات کبوتری می نامد) و این شاید کنایه ای از انسان در برخوردش با هستی است، اینکه زندگی مثل بازی است از دیالوگهای شخصیت اول فیلم است و این صحنه هم آن را تاکید می کند. شاید همه ی این در و آن در زدن ما آدمیان بی اثر است و تقدیر و زمان از پیش تعیین شده است.)
نظر شما چیه یعنی همه ما از قبل سرنوشتمون تعیین شده؟
ما تو انتخاب کردن آزادیم و هر انتخابی میتونه زندگی ما را عوض کنه اما شاید همه این ها از قبل تو سرنوشت ما نوشته شده باشه
نظر شما چیه؟
