واقعیت حقیقی ایتالیا، بدون یوونتوس !

واقعیت اینه ایتالیا بعد از 2006 نسل واقعا بی استعدادی داشته، سال 2012 هم به لطف پیرلو و بوفون و کیه لینی و بونوچی و اسکلت یوونتوسی در کنار بازیکنان با تعصبی مثل دروسی تونست تا فینال یورو بیاد، یا 2016 هم باز به لطف کونته یوونتوسی با ته مونده نسل یووه تونست در این رقابت ها اعاده حیثیت کنه و همچنان بزرگی ایتالیا رو با بازیکنان پیر و بنجلی مثل پله و جاکرینی و پارولو حفظ کنه ! این بازی ترکیب اولیه رو دیدم، همون ابتدا فهمیدم ایتالیا کاری از پیش نمیبره و باید مثل یک تیم درجه سه جلو پرتغال حقیرانه بازی کنه ! 4 تا بازیکن از میلان تو ترکیب بود !!!!! بوناونتورایی که بزرگترین تورنمنتی که توش بازی کرده لیگ اروپا بوده، بنده خدا هنوز توپ لیگ قهرمانان رو از نزدیک ندیده ! طرف تو اوج دوران پختگیش و تو 28 سالگی جلو ارسنال تو لیگ اروپا جوری دست و پاشو گم کرده بود که انگار داشت تو فینال جام جهانی بازی میکرد !! کالدرا و رومانیولی هم حدشون همینه، شاید تو سری آ تجربه زیاد داشته باشن، ولی خب به لطف باشگاهشون در تورنمنت بزرگی تا حالا بازی نکردن ! دوناروما هم باز بهتر بود از بقیه، ولی اون هم اگر بازیکن کلاس جهانی نه امثال سیلوا و ادر ! در مقابلش قرار بگیرن بدجوری وا میده ! نمونه اش سائول هس، تو یک بازی سه تا گل چپوند تو دروازه اش ! تو فینال جام حذفی هم دیدیم چقدر جلو بازیکنان یووه و بن عطیه حقیر شده بود، خب بیچاره تجارب مهم و بین الملی نداره و نباید توقعات بیش از حد ازش داشته باشیم.. واقعا که خیلی نا امیدم از این نسل ، باید امیدوار باشیم امثال برنادسکی و پرین اسپتزولا و بقیه ی ایتالیایی های یووه با کسب تجربه در بازی های مهم اروپایی به این ایتالیای بی بینوا سر و شکل بدن ! امیدی به بقیه نیس متاسفانه !