چند سال پیش، زمانی که رود کرول به همراه جان فرانکو زولا پس از سالها پای به سن پائولو گذاشت، هواداران بی وقفه او را تشویق می کردند. او در کافه، خیابان و هر جایی از شهر که قدم می گذاشت مورد توجه و تشویق قرار گرفت و زمانی که با مائوریسیو ساری در باشگاه روبرو شد، ساری رخ به رخ او گفت : " گرانده رودی! تو قهرمان ناپولی هستی! تو خود ناپولی هستی!
هم کرول و هم زولا تنها 4 سال پیراهن پارتنوپی را به تن کردند اما هر دو خاطرات خوب زیادی را برای مردم ناپل رقم زدند. زولا در اوج دوران جوانی و در اواخر دهه 80، درست زمانی که ناپولی به همراه مارادونا در اوج دوران قدرتش قرار داشت، پیراهن آبی آسمانی ناپل را پوشید و نقش مهمی در قهرمانی فصل 1989-90 سری آ داشت اما داستان برای رود کرول بزرگ که نامش در سیاهه بزرگترین مدافعان تاریخ فوتبال قرار دارد متفاوت تر از دوران زولا در ناپولی بود.
ناپل چندین سال قبل از حضور مارادونا رویای قهرمانی در سری آ را در سر می پروراند و تا قبل از دهه هشتاد تنها دو قهرمانی کوپا ایتالیا در دهه های شصت و هفتاد را در ویترین خود می دید و با وجود تلاش های بسیار و رقابت های فشرده قهرمانی این امکان را بدون حضور مارادونا میسر نیافت.
نسل طلایی فوتبال هلند را با یوهان کرایوف می شناسیم و با یوهان نیسکنز، راب رنسنبرینک، پیت کایزر، آری هان، جانی رپ و البته رود کرول.
مدافع بزرگ، باهوش و خلاقی که به فلسفه نارنجی هلند و آژاکس در خط دفاعی استحکام بخشید و سردرمدار بزرگ توتال فوتبال در بعد دفاعی به شمار می رفت. رود کرول در 24 مارس 1949 در آمستردام پس از جنگ جهانی به دنیا آمد. کرول کار خود را از آکادمی آژاکس آغاز کرد و دوران شروع فوتبال او دقیقا با نسل طلایی فوتبال هلند و آژاکس همزمان شد.
او در سال 1968 و در سن 19 سالگی به تیم اصلی آژاکس راه یافت و خیلی زود با اعتماد رینوس میشل به او به ترکیب اصلی راه یافت. کرول زیر نظر میشل در آژاکس و بعد تیم ملی هلند به نماد بزرگی از سبک و ایده توتال فوتبال مبدل شد و بسیار زود با نمایش های پخته خود به یکی از مهره های اصلی و ستونی استوار برای آژاکس و هلند جایگاه خود را تسری بخشید. کرول سهم بزرگی در موفقیت های آژاکس در اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 داشت و با این تیم به افتخارات بزرگی نظیر سه قهرمانی متوالی اروپا در سال های 1971، 1972 و 1973 دست یافت و در همان برهه خود را به عنوان یکی از بهترین مدافعان فوتبال دنیا مطرح کرد. دوران طلایی کرول در پیراهن نارنجی هم ادامه یافت و او با عملکردی کم نقص در جام جهانی 1974 خصوصا در دیدار با برزیل مدافع هنوان قهرمانی، در تیم منتخب جام قرار گرفت، عنوانی که 4 سال بعد زیر نظر ارنست هاپل هم آن را تکرار کرد ولی در هر دو دوره حضور در جام جهانی اش، به همراه نسل طلایی فوتبال هلند، دستش از جام قهرمانی دنیا کوتاه ماند. کرول در یورو 76 هم با هلند به عنوان سوم رسید. دوران طلایی آژاکس با کوچ میشل به اسپانیا و دو سال موفق زیر نظر استفان کواکس رومانیایی و البته ملحق شدن یوهان کرایوف به میشل در بارسلونا و در سال 1973 به پایان خود رسید و تا نیمه دهه 70 آژآکس با تغییرات مداوم و رفتن تدریجی ستاره ها رو به افول رفت. غیر از میشل و کرایوف، یوهان نیسکنس هم در سال 1974 به بارسلونا ملحق شد، پیت کایزر در همین سال از فوتبال خداحافظی کرد، آری هان و جانی رپ در تابستان 1975 و ویم سوربیر و بری هولشوف در سال 1977 باشگاه را ترک کردند.
تنها بازیکن باقی مانده از نسل طلایی، رود کرول بود که تا سال 1980 باشگاه را ترک نکرد و در این سال او بالاخره در سن سی سالگی و با کوله باری از افتخارات نظیر 3 قهرمانی جام باشگاههای اروپا، 6 قهرمانی لیگ هلند و 4 قهرمانی جام حذفی، 2 قهرمانی سوپرجام اروپا، 1 قهرمانی جام بین قاره ای، قرار گرفتن در تیم منتخب جام های جهانی 1974 و 1978، قرار گرفتن در تیم منتخب یورو 76 و نفر سوم توپ طلای 1979، آژاکس را که بازوبند کاپیتانی آن را هم به بازو می بست، به مقصد آمریکا و ونکوور وایتکپس ترک کرد. گرچه شاید کرول از بسیاری ابعاد مانند گذشته نبود اما به لحاظ فنی و فیزیکی کماکان در فرم ایده آل خود قرار داشت و همچنان در زمره بهترین های دنیا به شمار می رفت. پس از دوران چند ماهه و کوتاه مدت در ونکوور و بازی در لیگی با ستاره هایی چون پله، کرایوف، بکن باوئر و...در تابستان سال 1980 کرول به اروپا بازگشت و به پیشنهاد ناپولی پاسخ مثبت داد و به ایتالیا رفت. با وجود داشتن قرارداد با ونکوور فدراسیون فوتبال ایتالیا قانون جذب بازیکن خارجی را تغییر داد و این اتفاق به منزله باز شدن راه برای رود کرول و بازی در سری آ بود.
کرول در این باره می گوید : " من می خواستم پس از سالها آژاکس را ترک کنم و دوست داشتم به ایتالیا که آن سالها بهترین لیگ باشگاهی دنیا بود بروم، مشکل من قانون جذب بازیکن خارجی برای باشگاههای ایتالیا بود، می توانستم به میلان، آرسنال یا تورینو که مایکل فن ده کارپوت ( بازیکن تیم ملی هلند در دهه های 70 و 80 ) را داشت ملحق شوم اما نهایتا ناپولی را انتخاب کردم."
کرول با پیراهن قرمز و سفید آژاکس به همه چیز در فوتبال رسیده و ترک آمستردام در 30 سالگی را تصمیمی درست می دانست، گرچه او طی سالها از تیم هایی نظیر رئال مادرید هم پیشنهاد داشت اما آژاکس را ترک نکرد و به او اجازه خروج داده نشد.
مشکلات و کشکمکش های فراوان ناپولی و ونکوور بر سر عقد قرارداد او تا مدتها ادامه داشت و نهایتا با توافق بین طرفین و بستن قرارداد نهایی رود کرول راهی جنوب ایتالیا شد و پیراهن شماره 5 پارتنوپی را پوشید. قدرت رهبری و توانایی های فردی او در سن پائولو، خیلی زود نشان داد کیفیت گذشته او همچنان با او همراه است. کرول با توجه به سبک فوتبالش هم به عنوان فول بک سمت چپ و هم به عنوان یک سوئیپر یک مهره کار آمد در خط دفاعی ناپولی ایفای نقش می کرد و در سمت راست خط دفاعی ناپولی جوزپه بروسکولوتی، اسطوره ناپولی قرار داشت که عنوان با سابقه ترین بازیکن تاریخ آبی آسمانی ها را یدک می کشد. فصل 1980-81 برای ناپولی و کرول زیر نظر برونو مارچسی متزلزل آغاز شد، اما به تدریج اوضاع بهتر شد و ناپولی تا پایان هفته هفتم خود را تا رتبه چهارم بالا کشید. در هفته هشتم آنها در رناتو دال آرا در روز 23 نوامبر 1980 به مصاف بولونیا رفتند و بازی با تساوی 1-1 خاتمه یافت اما اخبار ناگواری از شهر ناپل به گوش رسید. زلزله مهیبی شهر ناپل و منطقه پیرامون آن را لرزاند که باعث کشته شدن حدود 2500 نفر و بی خانمان شدن 250 هزار نفر شد. شهر به خرابه ای تبدیل شد و کرول آن دوران را به خوبی به یاد می آورد :
" ما به شهر بازگشتیم و شهر انگار بمباران شده بود، همه جا آثار خرابی، غم و اندوه، درد و...به چشم می خورد و منظره وحشتناکی بود."
زلزله مردم سختکوش ناپل را از پای در نیاورد : " مردم به خیابان ها آمدند و به هم کمک می کردند و من هرگز اولین بازی خانگی را از پس از زلزله فراموش نخواهم کرد. " ناپولی یک هفته در دیدار خانگی میزبان برشیا بود و هواداران پرشور تر از گذشته در استادیوم حضور پیدا کردند تا یک پارچگی خود را نشان دهند. ناپولی تا پایان فصل نتوانست با تیم های پرستاره یوونتوس و رم رقابت نماید و در پایان فصل به مقام سوم رسید. عملکرد درخشان رود کرول در دوران مدافعان بزرگ وقت سری آ اما بی پاسخ نماند و او در پایان فصل به عنوان بهترین بازیکن لیگ جایزه " گوئرین د اورو" را که به بازیکنی که بیشترین امتیاز را بر اساس گزارش رتبه بندی هفتگی مجله گوئرین اسپورتیوو و همچنین روزنامه های کوریره دلو اسپورت، گاتزتا دلو اسپورت و توتو اسپورت کسب می کرد، رسید.
کرول این عنوان بزرگ را در ناپولی نه چندان قدرتمند در عصر غول های بزرگ سری آ کسب کرد، غول هایی منهای میلان قبل از برلوسکونی که آن فصل به حکم دادگاه مجبور به بازی در سری بی شد. این عنوان شاید برجسته ترین عنوان فردی کرول بود و مزه شیرین آن هم ردیف افتخارات بزرگ گذشته مرد هلندی. بروسکولوتی در رابطه با او می گوید : " او ناپل را بالا برد، اگر کرایوف برای بارسلوناست و جورج بست برای یونایتد، بکن باوئر برای بایرن مونیخ، کرول برای ماست! "
نمایش خیره کننده کرول او را به شدت نزد مردم ناپل محبوب کرد، مردمی که او را به سرعت جرئی از خود می پنداشتند. کرول به مد علاقه مند بود و چهره زیبایش هم به او و به عنوان نماد جدیدی از ناپل و محبوبیتش کمک شایانی کرد و در کوتاه مدت به کاپیتانی تیم هم رسید. فصل دوم برای ناپل با رتبه چهارم لیگ به اتمام رسید و در فصل سوم و در آخرین دیدار کرول به شدت از ناحیه زانو مصدوم شد و بخش عمده ای از فصل 1983-84 را از دست داد. آسیب دیدگی مینیسک پا به شدت کرول را رنج می داد و اوضاع برای او زمانی که مسئولان ناپولی اعلام کردند برای کاهش هزینه ها قصد فروش او را برای به خدمات گرفتن یک ستاره دارند به وخامت رفت. نهایتا آسیب دیدگی پای او سبب شد در سن 34 سالگی و در سال 1984، در حالی که هواداران به شدت عاشق او بودند ناپولی را به مقصد فرانسه در آخرین سالهای دوران فوتبالش ترک کند.
ماجراجویی رودولف جوزف کرول در سن پائولو، بدون کسب هیچ جامی خاتمه یافت ولی دوران 4 ساله او در خاطر مردمان ناپولیتان باقی ماند. 125 بازی با پیراهن ناپولی و یک گل زده کارانامه 4 ساله او در ناپل بود. کرول بدشانس بود که زمانی ناپولی را ترک کرد که دیگو مارادونا پای به باشگاه گذاشت و هرگز نتوانست در پرافتخارترین دوران ناپولی سهمی داشته باشد اما او به سهم خود، دین خود را به نوعی دیگر با نمایش های درخشان و فداکاری هایش ادا کرد.
