در تاریخ آورده‌اند که آقا محمد خان قاجار به علت افراط در خوردن دچار بیماری معده شد. طبیب آوردند و طبیب با توجه به امکانات آن زمان اماله (تنقیه) تجویز کرد. اماله وسیله‌ای به شکل قیف است که انتهایی دراز دارد و نوک آن کج است مایعات روان کننده به وسیله آن از پایین به روده بیمار وارد می گردد. آقامحمدخان که فردی متعصب بود و اماله را باعث تحقیر و توهین به خود می پنداشت فریاد زد: چه کسی را اماله کنند. حکیم ترسید و گفت: هیچ قربان گفتم بنده را اماله کنند تا شما خوب شوید. آقامحمدخان بدون تفکر و شاید از روی عصبانیت دستور به اماله حکیم داد. در همین زمان درد معده شاه قاجار نیز فرو کش کرد. شاه این را به فال نیک گرفت و از آن به بعد هر گاه آقا محمدخان مریض می شد دستور می داد طبیب را دراز کنند و طبیب بی چاره مجبور بود در حضور شاه اماله شود.