تیزی زبانت را بر ضد کسی که تو را گویا کرده (خدا،مادر و پدر و...) به کار‌مگیر و شیوایی گفتارت را بر ضد کسی که سخنورت نموده صرف مکن. (نهج البلاغه ، حکمت ۴۱۱)