اینروزا تو هر جمعی اسم « کارلوس کی روش» که بیاد اون جمع دو دسته میشه،یه عده موافق و بقیه هم مشخصا مخالف اونم در حد شدیدش( بعید میدونم لااقل از لحاظ فنی کسی بین این دو دسته و در حالت معمول باشه حداقل منکه ندیدم)
واسه ماها که صرفا طرفدار فوتبالیم و خیر و شرمون هیچ ربطی به فوتبال نداره به جز یک طرفدار بودن و فارغ از اینکه طرفدار یا مخالف کی روشیم یک نقطه اشتراک بزرگ وجود داره،اونم اینه که هممون دغدغه فوتبال ملی رو داریم و در عین اینکه طرفدار یا مخالف کی روشیم آرزومونه فوتبالمون تو آسیا آقایی کنه،مهم هم همین سنخیت ما تو این موضوعه.
از اینا گذشته یکی از موردهایی که منتقدین کی روش این روزها بیشتر در موردش صحبت میکنن این سواله که دست آورد کارلوس کی روش واسه فوتبال ما چی بوده؟؟؟
حالا بنده این سوال واسم پیش اومده که واقعا دست آورد مربیای فوتبال ملیمون در دوران قبل از کی روش چی بوده؟؟؟
بنده از دوران مربی گری آقای مایلی کهن فوتبال ملی رو یادمه و اولین تورنومنتی که خاطرم هست جام ملتهای سال ۱۹۹۶ هستش که سوم آسیا شدیم و بعدش ویرا و ایویچ و طالبی تا بیاد واسه بلاژویچ و برانکو و دایی و قطبی و کی روش! کدوم یکی دست آورد بزرگتری واسه فوتبال ملی ما داشتن؟؟؟
بنظر شخص خودم صحبت دست آورد تو فوتبال ما با این وضع مدیریتی یه خورده خنده داره،وقتی میشه بحث دست آورد رو داشت که برنامه بلند مدت داشته باشیم.مثال معروفش کشور ژاپن،که سال ۱۹۹۰ برنامه صد ساله واسه فوتبالشون بستن تا قبل از سال ۲۱۰۰ اون میوه نهاییش رو بچینن،پس فک کنم صحبت دست آورد اونم در مدت یک سال دو سال و حتی ده سال یه خورده عجله ای باشه مگر هدف کوتاه مدت باشه که همه مدیران فوتبالی ما لااقل اینجوری بودن و به فکر نتایج دوران خودشون بودن.در ثانی ما مگه اصلا بودجه یا سخت افزار و زیرساخت لایق دست آورد بلند مدت داریم؟؟؟
خوشحال میشم نظراتتون رو بشنوم چه مخالف و چه موافقین کی روش و چه کسایی که فارغ از اینکه کی مربی بوده و هست فکر میکنید کلا تو فوتبال دست اوردی داشتیم؟؟؟
