قاب مشاهير
يكي از اولين دروازه بانهاي تيم ملي. دوران ماقبل عزيز اصلي در دهه 0 3
او سابقه مدال نقره در باز یهای آسیایی ۱۹۵۱ هندوستان را در کارنامه دارد .
امیر آقاحسینی در 15 سالگی گلر تیم ملی شد! بچه گذر تقیخان )پشت پارک
شهر فعلی( بود. او خیلی از فنون درواز هبانی را به طور «چشمی » آموخت. از
بس به استیل و شیرجه و مدل مشت زدن گلر تهرانجوان نگاه کرد ...
امير آقا حسيني اولين عقاب فوتبال ماست؛ بزرگمردي که در نيمه نهايي
باز يهاي آسيايي ۱۹۵۱ دهلي نو با مهار ضربه پنالتي ژاپنيها و درخشش
فو ق العاده برابر حريف، ايران را به فينال رقابتها رساند. امير آقاحسيني
اولين مصدوم جدي و معروف فوتبال ماست که به خاطر آسيب شديدي که
ديد، متأسفانه ۵۰ درصد از بينايي يک چشم خود را از دست داد. آقاحسيني
زودتر از حد انتظار فوتبال را ترک کرد و عرصه را به محمد بياتي و علي
جعفرزاده سپرد. او قبل از رسيدن به ۳۰ سالگي، فوتبال را به طور رسمي کنار
گذاشت. در حالي كه تنها پنج بازي ملي در كارنامه خود داشت.
سبك دروازه باني نوين در ايران با حضور او تثبيت شد . دوران اوج او در
سا لهاي1328 تا 1337 بود؛
روزی که ایران در نیمه نهایی با ژاپن مسابقه داشت، در حالی که ایران ۷۵
دقیقه زیر فشار بود چنان عمل کرد که مربی ژاپنی اقرار کرد که گلر ایران در
این مسابقه سه دست داشت.!!! جالب اینجا بود که او به مدافعان تیم ایران
میگفت نترسید حمله کنید من در دروازه هستم. میگویند ژاپن پنج بار با
آقاحسینی تک به تک شد، سه دفعه آن را آقاحسینی مهار کرد، یک دفعه
آن توپ به خارج رفت و آخرین بار مجبور شد پنالتی کند. جالب اینجا بود
که آن پنالتی را هم مهار کرد و ایران را یک تنه به فینال باز یهای آسیا ۱۹۵۱
برد. در فینال با هندوستان افتاد، به همه بازیکنان از جمله دفاع خود گفت
به من کار نداشته باشید، فقط حمله کنید، من از پس این هند یها بر میآیم.
البته ایران این بازی را يك بر صفر باخت، ولی او بار دیگر یک بازی خوب را
به نمایش گذاشت.
