امشب سپيد پوشان مادريدي در هفته ي ششم لاليگا شكستي سنگين را در مقابل قرمزپوشان آندلسي متحمل شدند و تيم جولين لوپتگي هيچ حرفي براي گفتن نداشت و بايد خوشحال باشد كه تيمش فقط سه گل دريافت كرد.
زنگ خطر هايي كه در اولين بازي فصل در سوپر كاپ به صدا در امد دوباره و ان هم در استانه رويايي با همان حريف به بلندي به صدا در امدند .
در اين مطلب كاري با معضلات تاكتيكي و فردي تيم مادريدي نداريم و فقط روي صحبت با درصدي پر شمار از هواداران مادريدي است.
امشب پس از شكست از سويا بسيار ديديم توهين هايي كه در حق بازيكنان و كادر فني و مديريتي تيم شد و اين سوال پيش امد كه چرا ما مادريديستايي ها انقدر زود فراموش مي كنيم ، گذشته از كادر مديريتي كه كارنامه اش توان تحمل يه فصل ضعيف را به هوادار هر تيمي ميدهد و كادر فني اي كه خوب يا بد به زمان نياز دارد روي صحبتم با ان دسته دوستاني است كه انواع به احترامي هارا نثار راموس و بيل و بنزما و خيلي ديگر از بازيكناني كه خاطرات خوبي را برايمان در ساليان اخير ساختند كردند.
چه زود فراموش كرديد دو فينالي را كه سرخيو راموس رئال را قهرمان ليسبون و ميلان كرد و جام را بالاي سر برد ، بعد از فينال ليسبون در ميدان سيبلس ايكر مقدس هم در كنار او بود كه جام را دو نفري بالاي سر بردند، مگر خود شما نبوديد كه حاضر بوديد جام هارا فداي اين كنيد كه فقط ايكر درون دروازه باشد ،مگر خود شما نبوديد كه مورينيو را كه چه خوب چه بد تاثير هرچند كوچك (خيلي بيش از ايناس)بر موفقيت هاي سال هاي اخير داشت فحش باران نكرديد براي نيمكت نشينيه كاسياس؟؟؟
چيزي كه امشب بيشتر به چشم امد نبود قاتل اندلس بود، رونالدويي كه هتريك هايش در سانچز پيسخوان سال ها به عادت تبديل شده بود، انهايي كه تا ديشب انواع توهين را به ستاره جديد يوونتوس مي كردند امشب از غم فراقش باقيه كريستيانو هاي نوعي حاضر در پست هاي ديگر را فحش باران كردند ، تا كي ميخواهيم انكه دور است يا مرده را عزيز بشماريم ، باورش بسيار سخت است اگر اين بازيكنان در تيم ديگري بودند با شب هاي بد تر از اين مورد ناسزا و بي احترامي قرار بگيرند.
اي كاش كه مقداري قدر شناس تر باشيم و قدر اسطوره هاي فردا را امروز بدانيم
