دربی یا همان شهرآورد که به معنی بازی دو تیم همشهری و رقیب با یکدیگر است، همیشه حساسیتهای خودش را داشته است. حالا اینکه دربی تهران میان دو تیم استقلال و پرسپولیس چرا باید اینقدر هیجان الکی داشته باشد، هنوز برکسی روشن نشده است. مسابقهای که یکی از تیمها صدوهفدهبار زیر توپ کشیده و تیم مقابل صدوبیستبار و در نهایت تیمی که صدوهفدهبار زیر توپ کشیده برنده مسابقه میشود (یعنی اینجا هم حتی منطق نداریم!) چرا باید هیجان داشته باشد؟!اصلا در این اوضاعی که قیمت دلار با سرفههای آقای روحانی و عطسههای ترامپ افزایش پیدا میکند، چرا باید با پیروزی یک تیم بر تیم دیگر، نصف جمعیت فوتبالی کشور ناراحت شوند؟! متاسفانه نمیتوانیم آرزو کنیم که این بازی حتی مساوی شود، چون اعتماد به نفس طرفداران فوتبال در کشورمان را حتی طرفداران منچستریونایتد و رئالمادرید و بارسلونا هم ندارند و با مساوی هم ناراحت میشوند پس یک کاری کنیم تا آقای تاج در راستای افزایش برخی امتیازاتشان بیایند و هر دو تیم را برنده مسابقه اعلام کنند؛ همان اتفاقی که اخیرا در صحن علنی سازمان ملل رخ داد و بالاخره نفهمیدیم حسن روحانی بر دونالد ترامپ پیروز شد یا بالعکس. هر دو رئیسجمهور طوری حرف زدند که انگار توی تیم برنده هستند. در این میان هواداران دولت صحبتهای رئیسجمهوری را پیروزی بزرگ نامیدند، مخالفان دولت هم با انگشت ریال را نشان دادند و یا چشم و ابرو به هواداران دولت نشان دادند. الان واقعا دعوا بر سر ارزش ریال است یا برنده دربی؟! به قول پدربزرگم پولش را آنها میگیرند، دعوایش را ما باید بکنیم؟! حالا آن زمان دعوا مجانی بود، الان هیچ بعید نیست که برای دعوا هم یک کارمزدی از ما بگیرند، پس جسارتا امروز دعوا نکنید، فحش ندهید، یکدیگر را هم کتک نزنید، اصلا به قیمت گوجهفرنگی و دلار و سکه و سیبزمینی نگاه کنید، ببینید حیف نیست کالریای که با خوردن گوجهفرنگی کیلویی هشتهزار تومان جذب کردهاید را با عربدهکشی، بسوزانید؟!
