لذتی که از گل سرخی روبرتو به پاریس بردم بی حد و حصر بود !

یادش بخیر کامبک تاریخی بارسا مقابل پاریس ... بازی رفت یادمه به تلویزیون دسترسی نداشتم و ندیدم اما از روی لایو اسکور دنبال میکردم . بارسا گل خورد اما برام مهم نبود چون گفتم بارسا قطعا جبران میکنه . دومی رو خورد اوضاع یه کم بهم ریخت اما بازم مشکلی نبود و بارسا میتونست کنترل اوضاع رو در اختیار بگیره . سومی رو که خورد مطمئن شدم بارسا یا حذفه یا برای صعود کردن باید به معنای واقعی کلمه به زحمت بیفته . گل چهارم همون کورسوی امیدم رو هم از بین برد . بارسا تو این بازی افتضاح بازی کرد و فقط یه شوت در چارچوب داشت . یکی دو تا موقعیتم که داشت یکیش فکر کنم آندره گومز خراب کرد یکیشم ضربه ی سر اومتیتی به تیر خورد . پاریسی ها تا میتونستن مسخره بازی درآوردن . علیه بارسا توئیت میزدن . تیکه مینداختن . خیالشون راحته راحت بود . اما هنوز 90 دقیقه باقی مونده بود . 90 دقیقه های نیوکمپ طولانیه ! جمله ی تاریخی لوئیز انریکه که شاید هممون اون زمان بهش میخندیدیم : اگه پاریس تونسته 4 گل به ما بزنه پس ما هم میتونیم 6 گل به اونا بزنیم . و جمله ی تاریخی نیمار : برای صعود 1 درصد شانس داریم و 99 درصد ایمان . از صحبت های بازیکنان و مربی بارسا میشد این رو برداشت کرد که واقعا انگیزه دارن نتیجه رو برگردونن . اما هوادارا هیچ امیدی نداشتند . قبل از بازی برگشت بارسا اسپورتینگ خیخون رو 1-6 و سلتاویگو رو 0-5 برد تا نشون بده میخواد تاریخ سازی کنه . بازی برگشت با تمام جنجال ها و حواشی شروع شد . بارسا 3 گل زد اما گل کاوانی همه چیو خراب کرد . همه چیز تموم بود . مونده بودم بقیه ی بازی رو تماشا کنم یا نه . حاضر بودم اون فصل هیچ جامی نیاریم اما فقط همین یه بازیو برگردونیم و جواب تمام توهین هایی که پاریسی ها کردن رو بدیم . اون 7 دقیقه ی معروف ... نیمار پشت ضربه کاشته ... فردوسی پور : بارسایی ها چه حوصله ای دارن . دارن تیمشونو تشویق ایسلندی میکنن . نیمار که گل زد بازم هیچ حسی نداشتم . فردوسی پور : بارسا به یه معجزه ی منچستر - بایرنی نیاز داره . مسی توپو از دفاع فرستاد به محوطه ی پاریس که منطقی ترین کار همین بود . نیمار که رفت پشت توپ میترسیدم . پنالتی های زیادی خراب کرده بود ولی خدا رو شکر این گل شد . فردوسی پور : مگه میشه یه تیم 1-5 ببره اما حذف بشه ؟ بازی رفت چند تا گل خورده بودن ؟ بعد از این گل با ناراحتی تمام تلویزیون رو خاموش کردم . فکر کردم بارسا با قانون گل زده در خانه ی حریف حذف میشه و سوزش این حذف تا ابد باقی میمونه . لایو اسکور رو دنبال کردم دیدم شد 1-6 . باورم نمیشد . نمیدونستم چیکار کنم . قبل از بازی امید کمی به 0-4 تو 90 دقیقه و مثلا 0-5 تو وقت اضافه داشتم اما هرگز تصور 1-6 اونم تو 90 دقیقه رو نمیکردم . بعنوان یک بارسایی اون شب بهترین شب عمرم بود . حتی بهتر از زمانی که جام ها رو درو میکردیم . اون فصل بارسا فصل موفقی نداشت اما همین یه بازی و همچنین ال کلاسیکوی برنابئو که 2-3 بردیم باعث شد خاطرات خوبی به یاد بمونه . هنوز وقتی یاد اون کامبک تاریخی میفتم خوشحال میشم . بارسا اولین و تنها تیمی شد که بازی 0-4 باخته رو در لیگ قهرمانان برگردونده و بعیده حالا حالاها تیمی بتونه چنین شاهکاری انجام بده . این بازی باعث شد دیگه هیچوقت وسط بازی تیم مورد علاقم تلویزیون رو خاموش نکنم حتی اگه عقب باشه یا ببازه . من یادم رفته بود هوادار چه تیمی هستم . زنده باد بارسلونا .