برای هر رئالی امسال سال تغییرهای سخت بود. رفتن بازیکنی که 9 سال توی تیم بازی کرده و با تیم به هر چی که میخواسته رسیده خیلی غیر منطقی بود. رونالدو به خوبی میدونست که چقدر بین رئالیها محبوبه و چقدر طرفدار داره. اگر بازیکنی بود که مثل ایکر یا رائول فکر و ذهنش روی رئال بود و هیچ چیزو به طرفدارای تیمش نمیفروخت میشد اسطوره. اما حالا که به رقیب اصلی رئال برای چهارمین قهرمانی پشت سر هم رفته چطور میشه اون رو به عنوان یه اسطوره شناخت؟ برای اینکه اسطوره تیمی باشید باید علاقهاتون به تیم فراتر از چیزای منطقی باشه. برای اینکه اسطوره تیم باشی فقط خوب بودن توی زمین کافی نیست. رونالدو دل خیلی از هوادارای رئال رو شکست، هوادارایی که با روزای خوب و بدش ساختن و دوستش داشتن ولی با رفتنش جز خاطرات خوب چیزی برای رئال باقی نذاشت. رونالدو اسطوره رئال نیست و کسی که رونالدو رو اسطوره میدونه و هنوز هواداراشه رئالی نیست. من با یه بازیکن عاشق رئال نشدم که با رفتنش عشقم به رئال تغییری کنه. تا ابد رئالی میمونم و با عشق از تیمم حمایت میکنم. حتی اگه بدترین نتایج رو بگیریم حتی اگه به بدترین شکل ممکن تیمم زمین بخوره، لحظهای دوست ندارم بازیکنی که به تیم پشت کرده توی تیم باشه حالا هر کسی میخواد باشه. هیچوقت به اما و اگرها در مورد بودن بازیکنایی که قبلا توی رئال بودن فکر نکردم و رونالدو هم فرقی با بقیه نداره.
پ.ن: قسمتی از متن فیلتر شده چون پست قبلیم در عرض بیست ثانیه حذف شد.
