هنوزم که هنوزه،هرکی منو میبینه؛هرجا،تو خیابون تو مدرسه تو فضای مجازی،میپرسه چطوری طرفدار لاتزیو شدی،میدونین قضیه کسایی که اسطوره های فیروزه ایه دهه ۹۰ و ۲۰۰۰رو دیدن جداست،اما منی که حتی اون موقع به دنیا هم نیومده بودم،براشون عجیبم فکرشو بکنین تو دوره زمونه ای که همه هم سن و سالام با کریس و لئو حال میکنن و طرفدار رئال و بارسلونان و خیلی بخوان خاص باشن میرن سراغ تیمایی مثل یووه و بایرن و بزرگای جزیره؛براشون عجیبه من یه لاتزیاله باشم. این آدما درکی از ترکیب عشق و غرور و افتخار ندارن،خیلی بخوان اهل حال باشن یکی از این احساسم داشته باشن،اما برای ما لاتزیو یعنی عشق،لاتزیو یعنی غرور،لاتزیو یعنی افتخار