باید ایستاد، دستانمان را محکم به هم بکوبیم و به افتخار مردان سرخ پوشمان دست از تشویق برنداریم. پرسپولیس این فصل ۱۲ یا ۱۳ بازیکن ندارد؛ ۴۰ میلیون بازیکن دارد. کیست که نداند پیشرانه پیروزی های معجزهآسای شاگردان ابرمرد کروات، عشق است. عشقی که از هوادار خردسال، جوان، پیر، مرده و زنده از جای جای کره خاکی به این جنگجویان حواله میشود. عشقی که ابرمرد کروات ۵ ماه حقوقی دریافت نمیکند ولی یک کلام هم صحبت نمیکند. عشقی که شجاع خلیل زاده ویدئو گریه هوادار بعد از گل تاریخی منشا به الدحیل را در اینستاگرام پست میکند و میگوید فقط به خاطر شما میجنگیم تا پایان کار.
عشقی که دارد به حادثه های پی در پی عاشقانه تبدیل میشود؛ داستانی که جوری چانه دشمنان خودی و غیرخودی را به خاک مالیده که انگار افسانه است و نویسنده با قلمِ قلبش آن را نوشته.
شاید هم افسانه باشد، افسانه ای که نویسنده اش خداست.
آیندگان از معجزه عشق خواهند نوشت، خواهند نوشت که مجنون چگونه مجنونِ پرسپولیسش شده.
ابرمرد کروات نشان داد که از پشت پنجره بسته هم میتوان نفس کشید و زندگی کرد. میشود سینه خیز هم خود را اولین نفر به خط پایان رساند.
خلقت برانکو شایسته نامگذاری انسان بر روی او نیست. اگر او اشرف مخلوقات است پس ما چه هستیم؟
ایرانِ مریضی داریم، مردمان نامردی داریم با آینده مبهم؛ بهتر از ابرمرد کروات، امید داشتن را در سیاهی مطلق یاد گرفت؛ معجزه در اوج احتمال صفر درصد.
