غرامت مضاعف (به انگلیسی: Double Indemnity) فیلمی سینمایی به کارگردانی بیلی وایلدر است که در ۱۹۴۴ ساخته شد. فرد مکمورای، باربارا استانویک و ادوارد جی رابینسون از بازیگران آن هستند.
فیلم توسط بیلی وایلدر و ریموند چندلر از رمان غرامت مضاعف (۱۹۳۵) اثر جیمز ام.کین اقتباس شده بود.
این فیلم جز شاخصترین نمونههای «فیلم نوآر» بهشمار میرود و داستان آن بر اساس جنایتی واقعی بنا شدهاست که در ۱۹۲۷ اتفاق افتاده بود.علی رغم اینکه فیلم در 7 رشته نامزد جایزه اسکار شد، در بردن این جایزه توفیقی نداشت
خلاصه داستان
«Double Indemnity» ـ دستکم در زمان ساخت فیلم ـ بندیست در قراردادهای بیمهی حوادث شرکتهای بزرگ بیمهگر، که تصریح میکند اگر بیمهگزار در اتفاقاتی که احتمال وقوع آنها کم است، مثلا در سانحهی قطار، کشته شود، به او دو برابر غرامت پرداخت میشود. کل ماجرای «غرامت مضاعف» بر اساس هماین بند و وسوسهای که برای دریافت صد هزار دلار غرامت از شرکت بیمه وجود دارد شکل میگیرد.
«فیلیس دیتریکسن» زنیست مکار، فاسد و پولپرست، که بهطور اتفاقی با «والتر نف،» فروشندهی بیمهی شرکت پاسیفیک، آشنا میشود. والتر برای تمدید قرارداد بیمهی خودروی سواری آقای دیتریکسن به منزل آنها آمده است، اما داستان جور دیگری رقم میخورد. دیتریکسن منزل نیست و والتر خود را با فیلیس رو به رو میبیند. خیلی زود به او دل میبندند و فیلیس هم تصمیم به قتل شوهر خود و سوءاستفادهی کلان از شرکت بیمه میگیرد. والتر، عقلباخته و دلباخته، آلت دست فیلیس میشود و نقشهی ماهرانهای برای قتل شوهر او و سرکیسهکردن شرکت بیمه ـ که خود از همهی ریزهکاریهای تحقیقات و اثبات ادعای خسارت در آن آگاهی دارد ـ طرح میکند. دیتریکسن باید در سانحهی قطار بمیرد تا فیلیس غرامت مضاعف دریافت کند.
توضیحاتی در مورد فیلم
ماجرای فیلم پلیسی نیست، اما صحنهسازی برای قتل چیزی از یک شاهکار پلیسی کم ندارد. همهچیز مو به مو برنامهریزی و بررسی شده، طوری که حتا پلیس هم مرگ دیتریکسن را تصادفی تشخیص میدهد.
روند فیلم و فیلمنامه آنقدر جذاب است که بیننده و خواننده را تا پایان میخکوب میکند. همهچیز قدم به قدم، حسابشده، و زیرکانه و ظرافتآمیز پیش میرود و بیننده و خواننده را در تجربهای شریک میکند که تا مدتها آن را از یاد نخواهد برد. تعلیق و حرکت فلشبکوار داستان استادانه و ستایشبرانگیز است.
فیلمنامهی «غرامت مضاعف» یک حسن بزرگ دارد که فیلم ندارد! صحنهی پایانی، یعنی اعدام والتر نف، به دلایلی در فیلم اضافی تشخیص داده و حذف شد. در کتاب «غرامت مضاعف» فیلمنوشت این صحنهی حذفشده ترجمه و به متن افزوده شده است. اهمیت این نکته اینجاست که وایلدر اعتقاد دارد آن صحنه «یکی از بهترین صحنههاییست که در تمام عمر فیلمبرداری» کرده است.
فیلم «غرامت مضاعف» محصول سال ۱۹۴۴ است، یعنی چیزی حدود ۷4 سال پیش! اگر فیلم را ببینید، دهانتان از تعجب باز میماند که چهطور در آن سالها فیلمی با این کیفیت و جذابیت ساخته شده است. فیلم برای زمانهی ما هم شاهکار است، چه برسد به ۱۹۴۴.
منابع: ویکی پدیا فارسی و نقد فارسی
