فرانتس بکن بائر
او تنها یکی از بهترین مدافعان جهان نبود بلکه یکی از بهترین بازیکنان تمام ادوار نیز به حساب میآید. بکنباوئر در بوندسلیگا ۴۲۲ بازی انجام داد و در ۷۸ رقابت اروپایی حضور داشت. او برای بایرن مونیخ، نیویورک کاسموس و هامبورگ بازی کرد. مدافع آلمانی ۱۰۳ بار پیراهن تیم ملی را بر تن کرد و توانست در سال ۱۹۷۹ قهرمان یورو شود و به همراه این تیم فاتح جام جهانی ۱۹۷۴ نیز شود. در میان افتخاراتش پنج قهرمانی در بوندسلیگا، چهار جام حذفی آلمان، یک جام در جام در اروپا، سه جام اروپا و یک جام بین قارهای دیده میشود.
بابی مور
مدافع انگلیسی تکنیک بالایی داشت و به خاطر بازی تمیزش کمتر پیش میآمد کارت زرد دریافت کند. او تمام دوران ورزشیاش را در وستهام سپری کرد و ۱۰ سال کاپیتان این تیم بود. همچنین ۹۰ بار پیراهن تیم ملی را بر تن کرد و به عنوان کاپیتان قهرمان جام جهانی ۱۹۶۶ شد.
الیاس فیگروآ
او به عنوان بهترین بازیکن تاریخ شیلی شناخته میشود. افراد زیادی معتقد هستند فیگروآ بهترین مدافع تاریخ جهان نیز است. فیگروآ اسطوره تیمهایی همچون سانتیاگو واندرز، پنیورال اروگوئه، اینترناسیونال برزیل و پالستینو شیلی بود. او یکی از مهمترین بازیکنان تاریخ تیم ملی شیلی نیز محسوب میشود که توانست سه جام جهانی را تجربه کند. فیگروآ در جام جهانی ۱۹۶۶ انگلیس، ۱۹۷۴ آلمان و ۱۹۸۲ اسپانیا حضور داشت. همچنین فینال کوپا آمریکا ۱۹۷۹ را تجربه کرد.
پاسارلا
پاسارلا یکی از بازیکنان بزرگ در فوتبال آرژانتین محسوب میشود. او برترین مدافع گلزن تاریخ است و در ۴۵۱ بازی ۱۳۴ گل به ثمر رساند. پاسارلا تنها بازیکن آرژانتینی است که در جامهای جهانی ۱۹۷۸ تا ۸۶ حضور داشت و با آلبی سلسته قهرمانی در این رقابتها را به دست آورد. مدافع آرژانتینی در ریور پلاته، فیورنتینا و اینتر بازی کرد.
فرانکو بارزی
مدافع ایتالیایی تمام دوران بازیگریاش را در میلان سپری کرد و توانست عناوین مختلفی را به همراه این تیم به دست آورد. او ۸۱ بار به تیم ملی ایتالیا دعوت شد و به همراه این تیم قهرمان جام جهانی ۱۹۸۲ شد. در میان افتخاراتش شش قهرمانی در سری A، چهار سوپر جام ایتالیا، سه قهرمانی در اروپا، دو قهرمانی بین قارهای و سه سوپرجام اروپا دیده میشود.
مالدینی
مالدینی یکی از اسطورههای میلان و فوتبال ایتالیا محسوب میشود. او رکورد بیشترین بازی را در تاریخ سری A دارد. مدافع ایتالیایی در دوران حضورش در ایتالیا، هفت قهرمانی لیگ، پنج جام اروپا، یک جام حذفی ایتالیا، پنج سوپرجام ایتالیا، پنج سوپرجام اروپا، دو جام بین قارهای و یک جام جهانی باشگاهها را تجربه کرد. مالدینی ۱۲۶ بار پیراهن تیم ملی را بر تن کرد.
جاچینتو فاکتی
سلطان اینتر که از سال ۱۹۶۳ میلادی عضو تیم ملی فوتبال ایتالیا بوده و در ۹۴ بازی ملی حضور داشتهاست. او در بازیهای ملیاش ۳ گل به ثمر رساند. جیاچنتو فاکتی آخرین بازی ملی خود را در سال ۱۹۷۷ میلادی انجام داد. او یکی از شمارههای جاودانهٔ تاریخ باشگاه اینترمیلان است. مهمترین دستاوردهای او جام ملتهای اروپا (۱۹۶۸) و جام باشگاههای اروپا (۶۴–۱۹۶۳و۶۵–۱۹۶۴) میباشند. جاچینتو فاکتی باوجود اینکه پست اصلیش مدافع بود ولی توانایی خاصی در گلزنی داشت بطوریکه تعداد گلهای او در فصل ۱۹۶۵-۱۹۶۶ به عدد حیرتآور ۱۰ در عرض ۳۲ بازی رسید.
کارلس پویول
او یکی از بهترین مدافعان تاریخ بارسلونا و تیم ملی اسپانیا به حساب میآید. پویول بیش از ۵۵۰ بازی رسمی با پیراهن آبی اناریها انجام داد و بیش ۱۰۰ بار برای تیم ملی بازی کرد. در میان افتخاراتش شش قهرمانی در لالیگا، دو کوپا دل ری، شش سوپرجام اسپانیا، سه جام اروپا، دو سوپرکاپ اروپا، دو جام جهانی باشگاهها، یک یورو و یک جام جهانی دیده میشود.
کارلوس آلبرتو
کاپیتا یا همان کاپیتان، پیشرو نسل جدیدی از مدافعان کناری بود و همواره خونسرد و ظریف بازی می کرد. او می توانست در مرکز یا کناره های خط دفاعی به میدان برود و رهبری او نقشی اساسی در قهرمانی برزیل در جام جهانی 1970 داشت. او هشت سال در سانتوس حضور داشت و از بازی کنار پله لذت برد و همچنین 2 بار قهرمانی در لیگ برزیل و 5 بار قهرمانی در منطقه سائوپائولو را در کنار سایر افتخاراتش جشن گرفت.
ژالما سانتوس
هم تیمی سابق پله که توسط وی به عنوان یکی از 125 بازیکن برتر تاریخ فوتبال برگزیده شد. وی در 98 بازی ملی حضور یافت و دو بار به همراه برزیل فاتح جام جهانی شد. وی تنها در یکی از بازی های جام جهانی 1958 به میدان رفت، اما به عنوان بهترین مدافع راست مسابقات برگزیده شد، بنابراین این نمایش او باید دیده شود. در کنار نیلتون سانتوس مدافع چپ برزیل، ژالما سانتوس به ندرت عقب نشینی می کرد و شروع سنت استفاده از مدافعان تهاجمی از برزیلی ها بود و الگویی برای آینده این پست شدند.
مارکوس کافو
هیچ بازیکن دیگری تا به حال در سه فینال جام جهانی به میدان نرفته اما کافو این کار را انجام داده است. وی در جام های جهانی 1994 و 2002 با برزیل قهرمان جهان شد. کافو در تمام مدت بازی در پست دفاع راست در حال رفت و آمد بود و در حمله و دفاع کارآمد ظاهر می شد. هم وطنانش می گفتند ریه او خاص است، زیرا هیچگاه از نفس نمی افتد. کافو که مدت زیادی در سری آ ایتالیا و برای تیم های رم و میلان بازی می کرد، در این کشور به قطار سریع السیر معروف بود. وی شش فصل موفق در رم گذراند و یکی از اعضای تیم میلان در قهرمانی شان در لیگ قهرمانان اروپا در سال 2007 بود.
روبرتو کارلوس
کارلوس بازیکنی بود که با تلاش خود از بازی در محله های فقیر برزیل، به بازی در بالاترین سطح ممکن در فوتبال رسید. فوتبالیستی ناب که با استعداد ویژه اش تا مرز بهترین دفاع چپ تاریخ فوتبال پیش رفت و تنها بازیکنی که می تواند در این پست با او رقابت کند، پائولو مالدینی بزرگ است. مطمئنا همگان دل شان برای شوت های وحشتناک و سرعت بی نظیر کارلوس تنگ می شود، فوتبالیستی بزرگ که موفق به دور زدن قوانین فیزیک شد.
سرخیو راموس
کاپیتان تیم ملی اسپانیا و رئال مادرید که در بین بهترین سر زن های جهان و اروپا قرار دارد مدافعی که هشت بار در تیم منتخب فیفا قرار گرفته و ناجی همیشگی رئال در دقایق تلف شده ،راموس همواره با سبک ریسکی فوتبالش شناخته میشود، درک بالای او از بازی، روحیه رقابت جویانه وی و تعهد او موجب شده تا راموس همواره در بالاترین سطح بازی کند.
بعد از ترک سویا به مقصد رئال مادرید در سال ۲۰۰۵، راموس در طول ۱۴ سال ۵۷۱ بازی برای رئال انجام داده و ۱۵۸ بار نیز پیراهن تیم ملی اسپانیا را به تن کرده است. راموس تاکنون موفق به فتح ۱۹ جام از جمله دو قهرمانی جام ملت های اروپا و یک قهرمانی جام جهانی شده است.
