أَشْعِرْ قَلْبَكَ الرَّحْمَةَ لِلرَّعِيَّةِ وَ الْمَحَبَّةَ لَهُمْ وَ اللُّطْفَ بِهِمْ؛ وَ لَا تَكُونَنَّ عَلَيْهِمْ سَبُعاً ضَارِياً تَغْتَنِمُ أَكْلَهُمْ، فَإِنَّهُمْ صِنْفَانِ؛ إِمَّا أَخٌ لَكَ فِي الدِّينِ وَ إِمَّا نَظِيرٌ لَكَ فِي الْخَلْقِ، يَفْرُطُ مِنْهُمُ الزَّلَلُ وَ تَعْرِضُ لَهُمُ الْعِلَلُ وَ يُؤْتَى عَلَى أَيْدِيهِمْ فِي الْعَمْدِ وَ الْخَطَإِ؛ فَأَعْطِهِمْ مِنْ عَفْوِكَ وَ صَفْحِكَ مِثْلِ الَّذِي تُحِبُّ وَ تَرْضَى أَنْ يُعْطِيَكَ اللَّهُ مِنْ عَفْوِهِ وَ صَفْحِهِ...
مهربانى با مردم و دوست داشتن آنها و لطف در حقشان را #شعار دل خود ساز؛ مانند حيوانی درنده مباش كه خوردنشان را غنيمت شمارى؛ زيرا مردم دو دسته اند يا همكيشان تو در دین هستند يا #همانندان تو در آفرينش! از آنها خطاها سر خواهد زد و علتهايى عارضشان خواهد شد؛ ممکن است خواسته یا ناخواسته لغزشهايى كنند؛ از عفو و بخشش خود نصيبشان کن؛ همانگونه كه دوست دارى خداوند نیز؛ از عفو و بخشش خود تو را نصيب دهد.