يغما گلرويي شاعر معروف رسما پيكاني شد

با سرودن اين شعر(البته شعر كمي قديمي است):

• یه پیکان قراضه کنارِ اتوبان داره خواب می بینه،
• یه پیکانِ بی چرخ که بازم تو رؤیاش پُر از سرنشینه...
• غرورش شکسته، به جای چراغاش دو تا حُفره مونده،
• کی می دونه اونُ زمونه چه جوری تا این جا کشونده؟
• چه راهایی رفته، چه روزایی داشته، چه چیزایی دیده،
• با ترمز گرفتن چه خطُ نشونا رو جاده کشیده.
• عجب خاطراتی تو مغزِ فلزیش دارن رژه می رن،
• نمی ذاره هرگز که این دلخوشی ها تو قلبش بمیرن:
• چه روزا تنش رُ با گُل ها پوشوندن برای عروسی.
• یه شب ها تنِ اون تو جاده شده یه اتاقِ خصوصی...
• چه قدر بچه ها رُ رسونده دبستان زیرِ برفُ بارون،
• تو چه کوچه هایی سرک می کشیده به فرمانِ فرمون.
• چه قدر رو به رو رُ می دیده مبادا یه گربه تلف شه.
• چه قدر غصه داشته که تو پمپِ بنزین گرفتارِ صف شه.
• واسه هم مدل هاش چه بوقای کشدار که تو سینه داشته.
• از این پاسبونا وُ برگِ جریمه چه قدر کینه داشته...
• حریصِ یه جاده س از این جا تا رؤیا ، بدونِ توقف!
• نه از شب می ترسه، نه از شیبِ دره، نه حتا تصادف...
• یه پیکان قراضه س ولی توی رؤیاش هنوزم جوونه.
• خیالش می تونه بازم توی جاده یه کله برونه.
• خیالش هنوزم موتور مونده باقی تو صندوقِ سینه.
• یه پیکان قراضه کنارِ اتوبان داره خواب می بینه...