- دیگو پابلو سیمئونه متولد 28 آوریل 1970 در بوئینس آیرس آرژانتین، پدر و مادرش میگفتند او چیزی از عشق و وفاداری نمیداند درست هم بود، دیگو نمیتوانست ادای آدم های عاشق را در بیاورد، زمانی که در سیزده سالگی برای اولین بار عاشق شد، خیلی زود عشقش را فراموش و ترک کرد.
- تنها فوتبال بود که میتوانست دیگو را تخلیه کند و تسکینی برایش باشد، بزرگتر شده بوده هفده ساله بود که فوتبال برای او به شکل جدی و حرفه ای شروع شد باشگاه ولزسارسفیلد، اولین تیم دوران حرفه ای دیگو بود.
- ویکتوریو اسپینتو سرمربی جوانان ولزسارسفیلد به او لقب ال چولو یعنی قیام کننده را داد بود، زمانی که از خود او در مورد سبک بازی اش پرسیدند پاسخ داد: یک چاقو میدان دندان هایم میگذارم و به میدان میروم.
- چاقویی که گویا قرار نبود کند شود و با آن بزرگان زیادی سلاخی خواهند شد.
- سه سال درخشان در ولزسارسفیلد و دیگویی که از درونش شور و هیجان هر لحظه بیشتر میجوشید، تیم پیزا یکی از تیم های حاضر در سری آ با پیشنهادی دیگو را به توسکانی برد.
- فصل اول در این باشگاه اوضاع به خوبی پیش نرفت پیزا با قرار گرفتن در رتبه شانزده جدول به سری بی سقوط کرد، فصل دوم و حضور در سری بی با رتبه ای بهتر از ششم همراه نشد و پیزا نتوانست مجوز حضور در سری آ را کسب کند.
- دیگو راهی اسپانیا و تیم سویا شد شروع دوران جدید این بار در لالیگا و قدیمی ترین تیم حاضر در لیگ که با بازی های درخشان و به ثمر رسیدن دوازده گل در دو فصل به پایان رسید.
- روخی بلانکوس مشتری سیمئونه شد، میتوان گفت داستان چولو شدن دیگو از همین تیم پررنگ و پر محتواتر شد، دیگو در تیم رادومیر آنتیچ یکی از تاثیر گذارترین مهره های تیم برای بردن دوگانه داخلی بود، روخی بلانکوس هم در لالیگا هم در کوپا دل ری با پشت سر گذاشتن بارسلونای یوهان کرایف بزرگ دست به کاری تاریخی زده بود، قهرمانی بعد از نوزده سال در لیگ.
- سیمئونه ترجیح داد بعد از این قهرمانی از جمع روخی بلانکوس جدا شود، دیگو راهی اینترمیلان شد و در اولین فصل توانست با اینتر قهرمان جام یوفا شود آنها در بازی فینال سه بر صفر لاتزیو را شکست دادند.
- در فصل دوم هم اوضاع با اینتر خیلی رویایی نشد و بدون جام فصل سپری شد دیگو همانند سویا و اتلتیکومادرید در اینتر هم تنها دو سال بازی کرد و راهی تیم پایتخت لاتزیو شد. چولو بی رحم و سنگ دل بود زمانی که او با گلش به اینتر در آخرین لحظات مانع قهرمانی اینتر شد دیوانه وار و از ته دل شادی کرد ، بویی از وفاداری نبرده بود ولی تعصب به پیراهنی که تنش بود و بازی از ته دل و جان اصالتش بود. در لاتزیو به جام های زیادی رسیده بود سری آ، کوپا ایتالیا، سوپر کاپ ایتالیا، و سوپر کاپ یوفا پرونده او با لاتزیو را بست.
- سرزو با پیشنهادی دیگو را دوباره به جمع روخی بلانکوس برگرداند و باز هم بعد از دو سال بازی برای این تیم رهسپار آرژانتین و تیم راسینگ شد مدتی بعد دیگو کفش هایش را برای همیشه آویخت، گویی چیزی در ویسنته کالدرون دیگو را نمک گیر و جذب میکرد و دلش آنجا مانده بود ولی چه کسی می دانست که روزی دوباره باز میگردد و این بار غرور، شادی و شکوه در سکوهای کالدرون را در قامت مربی گری برمیگرداند؟
ادامه دارد...
با تشکر از دوست عزیزم آتیلا ?❤️