( روس ها با 3 پیروزی مقابل یزدانی رکورد دار هستند  )

 

ما عجب ملتی هستیم! یک قهرمان رو تا وقتی قهرمانه دوست داریم! خدا نکنه حالا به هر دلیلی اون قهرمان یک روز ببازه یا یک جا نتیجه نگیره، انتقاد ها و حمله های بی رحمانه شروع میشه! در فضای مجازی شاهد بودم کسانی که بعد باخت امروز، یزدانی رو زیر سوال برده بودن! یا میگفتن طلاهای یزدانی شانسی بدست اومده یا یزدانی رو الکی بزرگش کردن! عجب...! 

یزدانی فقط 23 سالشه و به امید خدا حداقل 10 سال دیگه قراره برای ما کشتی بگیره، این باخت امروزش که پایان دنیا نیست! هر باخت پُلی هست برای پیروزی های بیشتر، برای یاد گرفتن و قدرتمند تر شدن، برای ساختن روز های بهتر، تمام کشتی گیران نامی و بزرگ دنیا باختن. 

حالا اینکه بعد یک باخت بعضیا که اصلا یکبار هم کشتی از نزدیک ندیدن بیان و انتقاد کنند که درست نیست! مطمئن باشید بیشتر از من و شما، الان خود یزدانی ناراحت هست. اصلا چنان شخصیت و اخلاقی داره که آدم دلش نمیاد راجبش فکر بد کنه، چه برسه به اینکه بخوایی بهش حمله کنی، انتقاد کنی و بعضا توهین کنی!

البته این رفتار ها عجیب نیست! یادم نرفته المپیک ریو، بعد اینکه سوریان افسانه ای باخت مَردم چه توهین ها و چه حمله ای که بهش نکردن! میگفتن الکی بزرگش کردن سوریان رو !!! تو کل تاریخه ورزشِ این مملکت، نداریم کسی رو پر افتخار تر سوریان باشه، 7 طلای جهان و المپیک شوخی نیست! الکساندر کارلین که خودش اسطوره کشتی دنیاست از سوریان به عنوان افسانه یاد میکنه! ، بعد تو ایران میان بهش توهین میکنن یا میبرنش زیر سوال!

خلاصه به سوریان رحم نکردن دیگه یزدانی که جای خود دارد! گادیسوف کلا یه طلای جهان داره، بعد خداحافظی سریع مُربیش کردن، اما اعجوبه ای مثل سوریان اصلا معلوم نیست کجاست! سوریان الان باید کنار کشتی باشه نه اینکه خونه نشین باشه. اما ما خودمون با خودمون کلا مشکل داریم! 

چی دادیم مگه به یزدانی ها و سوریان ها که ازشون توقع داریم همیشه طلا بیارن، همیشه اول باشن. 

بحث توجه و رسیدگی و پاداش که وضعیتش زیر صفرِ!

کشتی که مسابقاتش اصلا از تلویزیون کشور پخش نمیشه، کشتی گیری که تا ثانیه آخر تو استرس و فشار روحی و روانی هست که آیا بخاطر مسائل ارزی و مالی تیم اعزام میشه یا نمیشه، چه توقعی ازش هست. 

این بچه ها ماه ها دور از خانواده و شهرشون، تو اردو های تیم ملی دارن سخت تلاش میکنن، تمرین های وحشتناک، مصدومیت ها و آسیب های متوالی رو تحمل میکنن، خستگی هارو بجون می‌خرن، قید تمام خوشی هاشون و تفریح هاشون رو میزنن، با ضعیف ترین رسیدگی ها با بیشترین بی توجهی ها با کمترین و حداقل ترین امکانات دارن دست و پنجه نرم میکنن تا ملت ایران رو خوشحال کنن و پرچم رو بالا ببرن، بجز این هیچ کشتی گیری هیچ آرزویی نداره. تمامه بچه های ما غیرتی کشتی میگیرن. 

پس خدارو خوش نمیاد که بیرون گود بشینی، بگی لِنگش کن. کسانی ها من دیدم و می‌بینم به این کشتی گیرا حمله میکنن، اگر جای اونها باشن حتی یک دقیقه هم تو تمرینات و خانه کشتی نمی تونن دوام بیارن. حرفی اگه هست باید منطقی باشه، نه اینکه بی خود و بی جهت یه قهرمان رو بخوایی ببری زیر سوال که چرا باخته؟

خب ورزش حرفه ای هست، یک سرش برده، یک سرش باخته اونم بدون مساوی! مگه طاها آکگول، جردن باروز و فرانک چامیزو امروز نباختن آیا دنیا به آخر رسید؟ 

الان آکگول کاپیتان و بزرگترین کشتی گیر ترکیه بود، کلا حذف شد امروز! آیا تُرک ها الان میرن به آکگول فحش میدن، توهین میکنن یا انتقاد های بی رحمانه میکنن؟ 

به امید روز های بهتر و بهتر و بهتر برای حسن یزدانی عزیز و برای ورزش ملی، برای ورزش اول ایران.

البته فقط در ظاهر و در شُعار ورزش اول هست، ورزش اولی که صدا و سیما بخودش زحمت نمیده حتی مسابقاتش رو پخش کنه‌!