٢٨ سالمه و از ١١ سالگى عاشق ميلانم. هنوزم مثل اون زمان نوجوونى از باخت ميلان سر درد ميگيرم و همين ديشب به زور خوابم برد. ولى هيچ موقع يادم نمياد گفته باشم بيخيال ديگه بازيا رو نميبينم. هر روز پيگير تر از ديروز هستم. دروغ چرا دلتنگ اون روزاى خوب ميلان هستم. اون روزا كه اسم ميلان هر تيمى رو ميترسوند. ولى چاره اى نيست. صبر ميكنم تا تيم رو پا شه. حتى اگه سالها طول بكشه. چون الان ١٧ ساله دنياى من قرمز و مشكيه و تا آخر عمر باقى ميمونه. حتى تو بدترين شرايط.
فورزا ميلان.