(( برای تفریح به برزیل نیامده ایم )).این شاه کلید سخنان مرد جذاب پرتقالی نیمکت ما برای آغاز کارناوال 2014 است.مردی که با تمام لجاجت ها و گاه انتخاب هایش در نیمکت مردان پارسی وبه رغم مربیان منتقد وطنی در برهه ای حساس با کسب 9 امتیاز کامل از سه بازی ما را بعد از وقفه ای هشت ساله رهسپار دیارقهوه کرد.
اوحالا پس از سه سال سکان داری نیمکت ایران وآشنایی با فرهنگ و خوی ایرانی می کوشد با شعارهای تهییج کننده مردانش را از لحاظ روحی آماده جدال با رقباکند.شاید از لحاظ سیتم تاکتیکی ، آمادگی جسمی و شاخص بودن نفرات از همین حالا باید رتبه چهارم گروه را مانند مورینیو به ایران بدهیم اما فرزندان پارسی بارها وبارها در میادین بزرگ و معتبر بین المللی با استفاده از پتانسیل نهفته و ذاتی خود اتفاقاتی را رقم زده اند که بزرگترین پیشگو ها وبنگاه های شرط بندی هم از امکان ایجاد آن دل بریده بودند .
کافیست ملی پوشان ایرانی تحلیل های شرم آورانه سایت های نیجریه ای وبوسنیایی را بخوانند وآن وقت درست مثل همیشه تمامی معادلات چندمجهولی رابا تکیه بر تبارآریایی و ساختارمناسب دفاعی ازراهی ایرانی پاسخ بدهند.
به هرنحو ممکن این شاید آخرین روزهای مرد پرتغالی برروی نیمکت مان باشد ولی کارلوس حتما در انتهای سطر این کتاب پرمخاطب برای شاگردانش خواهد نوشت : (( متحد ، برای غرور یک ملت))
