ملت بدون حافظه ملت بی آینده است! شعاری که در سردر جایگاه ورودی استادیوم ملی شیلی نگاشته شده است و هنوز هم پس از سالها کسی انجا نمی نشیند...به احترام کشته شدگان دسته جمعی دوران دیکتاتوری پینوشه. ملتی که آلنده را از دست داد در دوران سیاه پینوشه هزاران فرزندش را به دست جوخه های اعدام سپرد و شاید اشناترین شان ویکتور خارا و گیتار ماندگارش باشد و لهیب ترانه هایی که هیچگاه نمی میرند... شاید شیلی در فوتبال رقابت شانه به شانه مداومی با قدرت های سنتی آمریکای لاتین نتواند که داشته باشد ولی در هنر و ادبیات و موسیقی و سینما حرف های زیادی برای گفتن و شنیدن دارد...