دانلود فیلم آسمان زرد کم عمق
| 480p | 720p | کمکی | کمکی |
|---|---|---|---|
 | | | |
داستان فیلم آسمان زرد کم عمق
«آسمان زرد کمعمق» چهارمین فیلم بهرام توکلی و در ادامه فیلمهای قبلی این فیلمساز است. شباهت این اثر با سه اثر قبلی این فیلمساز،«پابرهنه در بهشت»، «پرسه در مه» و «اینجا بدون من» آنقدر زیاد است که میتوان آن را پایانی بر یک چهارگانه سینمایی دانست، هم ازآنجهت که بعدازاین فیلم «من دیهگو مارادونا هستم» ساخته شد که یکسره با فضای آشنایی که از توکلی سراغ داریم تفاوت دارد و هم ازآنجهت که الگویی که در سه اثر اولیه این فیلمساز میبینیم در «آسمان زرد کمعمق» کامل میشود و سکانس پایانی این فیلم، گویی پایانی برای همه شخصیتهای توکلی در داستانهایش است. مفاهیم مشترکی چون وهم و خیال در مقابل واقعیت، جستجوی جاودانگی و رویارویی با مرگ بهعنوان جبری گریزناپذیر، از دیگر عناصر محتوایی است که این چهار اثر را به هم ربط میدهد؛ اما این ادعا به این معنی نیست که «آسمان زرد کمعمق» اثری وابسته به کارهای قبلی فیلمساز است و یا سه فیلم اول توکلی بدون «آسمان زرد کمعمق» معنایی ندارد. تمام این چهار اثر در عین وابستگی معنایی و ساختاری به یکدیگر، کاملاً مستقل از هم قابلبررسی هستند.
وقتی از جهان سینمایی توکلی سخن میگوییم، پیش از هر چیزی لازم است که تکلیف خود را روشن کنیم و بدانیم که با یک اثر قصهگو، سرگرمکننده و یا کلاسیک طرف نیستیم. توکلی جز معدود سینماگرانی است که با قاطعیت میتوان جز سینماگران مدرن دستهبندیاش کرد. وقتی هم که از سینمای مدرن صحبت میکنیم، از قصههای پیچیده، جهانی ذهنی، روایت غیرخطی و پایانهایی پر ابهام سخن میگوییم. همه این شاخصهها به این معنی نیست که مخاطب عام نمیتواند با سینمای مدرن و بهویژه سینمای توکلی ارتباط برقرار کند، چنانچه اگر که بیننده با آشنایی با این فرم ساختاری و محتوایی و بدون انتظار دیدن اثری سنتی و قصهگو به تماشای آثار توکلی بنشیند، میتواند از آن لذت ببرد و با داستان و شخصیتهایی که در هالهای از ابهام قرار دارند و سرنوشتی با علامت سؤال در انتظارشان است، درگیر شود. از سوی دیگر، قبل از آنکه به تماشای هر اثری از بهرام توکلی بنشینید، باید بدانید که با فیلمسازی طرف هستید که جهان ذهنی تلخ و گزندهای دارد و فضاسازی افسرده و تاریکش شناسنامه کاری اوست. فضاسازی که حتی در اثر شوخوشنگی چون «من دیهگو مارادونا هستم» هم در پس شوخیها و حال و هوای کمدی فیلم در جریان است. اساساً توکلی بهشدت درگیر مفهوم زیبایی است، اما نه به معنای کلاسیک آن. زیبایی در جهان داستانی توکلی بهغایت زشت و مهیب است و دنیای ابزورد این فیلمساز برای بینندهای که با نگاه سنتی به تماشای آثارش مینشیند شوکه کننده و ترسناک به نظر میآید. این سرگشتگی پیرامون مفهوم زیبایی و تعبیر متفاوت توکلی نسبت به آن در «آسمان زرد کمعمق» بیش از همه آثارش نمود پیدا میکند و تبدیل به بنمایه اصلی اثر میشود.«آسمان زرد کمعمق» که از یک روایت غیرخطی اما دایرهای بهره میبرد، با مونولوگ ذهنی مهران (صابر ابر) شروع میشود، در پسزمینه افکار درونی مهران که از گم کردن عشقش، همسرش غزل (ترانه علیدوستی) میگوید تصاویر زیبایی از طبیعت بکری را میبینیم که بعدتر در طول فیلم میفهمیم احتمالاً محل وقوع فاجعه اصلی بوده است. مهران عکاسی بوده که در دل طبیعت کار میکرده است و در یک تعطیلات از همسرش میخواهد به دیدار او بیاید، غزل همراه خانوادهاش راهی میشود اما در یک تصادف، همه اعضای خانوادهاش کشته میشوند و غزل راهی بیمارستان روانی. حال مهران عکاسی را کنار گذاشته و در یک بنگاه معاملات ملکی کار میکند. مهران از روانشناس غزل میگوید که فکری خطرناک در ذهن او کاشته است؛ “نابودی در اوج زیبایی، قانون طبیعت است “. مهران عکاسی است که حرفهاش را رها کرده است و در کاری بیمعنا و تکراری اسیرشده است. از سوی دیگر غزل باردار است. آفرینش هنری مهران را در مقابل زایش زیبایی غزل قرار دهید. اولی از بین رفته است و دومی در حال شکلگیری است. زیبایی زایش اما در چشمان غزل به نگرانی و ترسی تبدیلشده است که وقتی خودش را جلوی آیینه بررسی میکند میتوان در نگاهش دید و دیالوگ بینظیرش وقتی میگوید “چطوری ممکنه یکی درونت تکون بخوره ” همان ترس و نگرانی مهران از خلقت هنریاش است. همان نگاه مضطرب توکلی نسبت به آفرینش هنریاش که در بقیه آثارش هم دیده میشود. ترس از ناتوانی در آفرینش زیبایی، میل به نابودی آن را در اوج میآفریند که تفکر ترسناکی است و کاملاً در جهان داستانی فیلم و فیلمسازش مینشیند. نماوا
بازیگران و سایر عوامل آسمان زرد کم عمق
کارگردان: بهرام توکلی
بازیگران: ترانه علیدوستی صابر ابر سحر دولتشاهی سعید چنگیزیان حمیدرضا آذرنگ