توی این چند سالی ک دونه دونه بازیهای مهم مارادونا رو دیدم و در مورد شرایط اون زمان و تیم ملی آرژانتین و ناپولی تحقیق کردم متوجه شدم مارادونا یک تفاوت بزرگ با همتاهای خودش ک پله و دی استفانو و کرویف و مسی باشن داره ،بین بار فنی و کیفی و توانایی ها و ضعف های هر بازیکن این لیست تفاوت جزئی وجود داره و تقریبا همه ی این لیست توی یک سطح هستن ولی به تصویر کلی ک نگاه کنیم متوجه این تفاوت بزرگ میشیم ، دی استفانو توی بهترین رئال مادرید تاریخ توپ میزد ، پله توی بهترین دوران تاریخ برزیل بود ، کرویف توی آژاکس طلایی اوایل دهه ی هفتاد و هلند رینوس میشلز بود ، مسی هم ک توی بهترین تیم تاریخ بارسلونا و یکی از بهترین تیم های تاریخ فوتبال از نظر قدرتمندی و فوتبال زیبا حضور داشت ، هیچکدوم ازین تیمها بدون این بازیکنان ذکر شده صاحب این همه افتخارات نمیشدن و دی استفانو و پله و کرویف و مسی دلیل اصلی موفقیت تیم هاشون بودن .
الان بیاید یه نگاهی به ناپولی و آرژانتین مارادونا بندازیم ، آرژانتین اون دوره نه تنها بدون مارادونا تیمی مدعی نبود بلکه با مارادونا هم کسی قبل از جام جهانی 86 اونا رو مدعی اول به حساب نمی آورد ، کاری ک مارادونا توی جام جهانی 86 و 90 انجام داد منحصر بفرده و دست کمی از اعجاز نداره ، جام جهانی 86 اولین و آخرین جام جهانی بود ک از تیم قهرمان فقط یک بازیکن توی تیم منتخب جام حضور داشت ، توی کتاب تاریخچه ی جام جهانی ک چند سال پیش خوندم تیتر جام جهانی 86 چنین جمله ای بود : ژنرال کوچک آرژانتینی به تنهایی یک تیم بود .
تیم ناپولی دوران مارادونا از تیم ملی آرژانتین شرایط نسبتا بهتری داشت و مثلث لاتینی مارادونا ، کارکا ، آلمائو درش شکل گرفت اما اونجا مشکل از ضعف ناپولی نبود بلکه رقبا خیلی قدرتمند بودن ، اوایل دوران حضور مارادونا در ناپل همزمان با دوران طلایی یوونتوس پلاتینی بود و اواخر دوران مارادونا توی ناپل همزمان شد با دوران طلایی میلان آریگو ساکی ، از بقیه ی تیم های خوب لیگ ایتالیای اون زمان میتونم به اینتر میلانی اشاره کنم ک بازیکنای آلمانیش قدرتمند بود ، سمپدوریا و آس رم . مارادونا توی یه نبرد کاملا نابرابر تونست برای ناپولی دو قهرمانی لیگ کسب کنه ، شاید توی جام جهانی یا چمپیونز لیگ و یا هر تورنومنت حذفی دیگه ای فاکتور شانس دخیل باشه و نقش بزرگی داشته باشه ولی توی لیگ هیچ چیزی شانسی و اتفاقی نیست ، در نتیجه به همین دلیل میتونم با قاطعیت بگم ک درخشش مارادونا در جام جهانی 86 یه جرقه یا اتفاق نبوده ، اگه مارادونا از سال 1983 درگیر اعتیاد نمیشد ، اگه مارادونا توی یه تیمی مثل یووه یا میلان اون دوره بود شاید الان هیچکس باهاش قابل قیاس نبود ، دی استفانو ، پله ، کرویف و مسی این بزرگی رو تا حدودی مدیون سطح تیم و هم تیمی هاشون هستن ولی مارادونا این اسم و ابهت و بزرگی رو مدیون هیچکس نیست .