اگه از الان تا بازی هفته بعد هر لحظه ناامیدی اومد سراغتون یه لحظه حالتون رو تو این لحظاتی که میگم به یاد بیارید و نتیجه ش رو هم مرور کنید:
- پایان نیمه اول بازی برگشت با الدحیل وقتی که باید سه گل تو یه نیمه به تیمی می زدیم که یکسال نباخته بود
- لحظه ای که الاهلی عربستان گل مساوی که باعث صعودشون میشد رو جلوی تیم ده نفره ما زد
- لحظه ای که مهرداد اولادی اواسط نیمه دوم وقتی دو هیچ از استقلال عقب بودیم اخراج شد
- وقتی شش امتیاز از تیممون که تو کورس قهرمانی بود کم کردن و چهارتا گل هم از اس.اهواز خوردیم
و ...
پرسپولیس همیشه عادت داشته حماسه بسازه و برگرده به بازی، اینا بازیهایی بود که الان تو ذهنم بود، تاریخ پرسپولیس پرِ از اینجور برگشتها و صد البته کلی هم کامبک عجیب تو فوتبال دنیا دیدیم که برگردوندن ۲-۰ چیز عجیبی نیست در مقابلشون!
یه نکته دیگه، کاشیما تو زمین خودش ده دقیقه اول رو وا داده بود و علیپور داشت گل میزد بهشون، پس چیز عجیبی نیست که یه گل زودهنگام تو جهنم آزادی بخوره جایی که برخلاف السد تاحالا تجربه ش نکرده!
پس جوری با اطمینان میگیم برمیگردیم که بازیکنها هم باور داشته باشن که شدنیه!