برای پرسپولیسی که ایستاده می میرد اما تن به ذلت نمی دهد

ساموئل بکت می گه: «هر اندازه که تلاش کردی و شکست خوردی مهم نیست، سعی کن بار دیگر تلاش کنی هرچند بازهم شکست بخوری، اما سعی کن بهتر شکست بخوری».

این همان حکایت پرسپولیس برانکوست، تیمی که طی سه سال از حذف در یک هشتم ــ و شکست در نیمه نهایی ــ به فینال بزرگ لیگ قهرمانان آسیا رسیده و الان وقتی با کوهی از مشکلات در زمین حریف 2-0 می بازه همه غافلگیر می شن.

ولی من فکر می کنم وظیفۀ یک مبارز، یک بازیکن، و یک انسان، این نیست که همیشه برنده باشه، چون رقیب هم تلاش می کنه و اهداف و انگیزه های خاص خودش رو داره. ولی همون طور که بکت ــ و در جایی دیگه لنین ــ می گه باید دوباره دستمون  رو بذاریم رو زانوهامون، پاشیم، و بجنگیم (حتی اگه رقیب قویتره و ما نایی تو بدنمون نمونده) تا شانسمون رو برای پیروزی امتحان کنیم و چه بسا پیروز بشیم.

دستکم باید خوب ببازیم، بهتر ببازیم، همون طور که بعد باختن به الهلال، پا شدیم و الان تو فینال هستیم. باید ایستاده بمیرم نه با ذلت و ترس. باید رقیب رو عاصی کنیم باید عرقش رو دربیاریم تا شاید راهی به رستگاری پیدا کنیم، حتی اگه رقیب مثل شائوشنگ سخت و عبورناپذیر به نظر برسه و دستان ما خالی.