اگر فوتبالیست بودم هیچ موقع تیمی که هواداراش به عشقش هزینه می کنن گریه می کنن شاد می شن رو ترک نمی کردم اونهم فقط برای پول

اگر جای افرادی مثل طارمی امیری ابراهیمی و ... بودم هیچ موقع تیمم رو ول نمی کردم چون همینجا هم می تونستم به اندازه کافی برای تامین خودم و خونوادم قرارداد ببندم . اما اینجا هوادارایی داشتم که با تمام وجودشون از تیمم و خودم حمایت می کردن . می تونستم اسطوره بشم ( برای سن پایین ها ) و تا آخر عمرم مورد احترام هوادارا باشم . می تونستم بخشی از تاریخ باشگاهم بشم که نشه جداش کرد اما امان از طمع انسان . نمی دونم شاید تو موقعیتش قرار بگیرم ما هم اینجوری بشیم

البته اگر بحث پیشرفت فنی و حرفه ای شدن باشه قابل قبوله .