استقلال معمای بزرگ این فصل است. تیم پرشوری که بعد از یک فصل درخشان و هیجانانگیز که پایانبندیاش به نمایش باطراوت برابر ذوب آهن در مرحله یک هشتم نهایی ختم میشد، روی ابرها سیر میکرد و به نظر مدعی جدی و اصلی فصل جاری محسوب میشد. در زمستان پرسپولیس با پنجره بستهاش و خزان برگریزان سپاهان در چند فصل متوالی و البته سنگهای بزرگی که تراکتور برداشته بود، استقلال شرایط بسیار ایدهآلتری نسبت به همه رقبا داشت و شانس اول قهرمانی به شمار میرفت.
به گزارش ایلنا، تیمی که با ستارههای هماهنگ و مجموعه کاملش و مهمتر از همه یک فرمانده باتجربه آلمانی روی نیمکت همه را وادار کرده بود تا روی قهرمانیاش شرط ببندند اما این رویاهای طلایی مثل برف در آفتاب تموز تابستان آب شدند و رنگ باختند.
حالا از آن رویا و آن تیم باطراوت، شیر بییال و دم و اشکمی باقی مانده که با شکست خو گرفته و جامها را یکی پس از دیگری از دست میدهد و از دروازههای بحران رد شده. برای واکاوی این شکست بر طبق یک کلیشه بدیهی باید سراغ نیمکت را گرفت. آنجا که وینفرد شفر آلمانی با چمدانی از تجربه نشسته. مردی که بعد از یک نیم فصل درخشان و بیرون کشیدن استقلال از ورطه ناکامی در فصل گذشته باید مهمترین عامل موفقیت فصل جاری لقب میگرفت اما شیر پیر آلمانی با اشتباهات مکرر و البته آسانگیریهایش حالا بدل به متهم اصلی این ناکامی شده. سلسله اشتباهاتی که از مربی کارکشتهای چون شفر بعید به نظر میرسید اما او سرمست از موفقیت فصل گذشته و البته اتمسفر فوتبال ایران زنجیرهای از اشتباهات را مرتکب شد تا کار به اینجا برسد.