محمدرضا دشت بش
اختصاصی طرفداری - خالق بسیاری از خاطرات کودکی و جوانی ما با چهره به یادماندنی و آن آدامس معروف که می روی. آری فوتبالیست ها مرگ دارند که یکی وقت آویختن کفش هاست، اما این چندمین مرگ تو خواهد بود؟ آخر عادت کرده بودیم به "بازگشت های فرگوسنی"!
به عنوان هوادار سرسخت یکی از دو تیم اسپانیایی هرگز خبر کناره گیری ات را باور نکردم. نخواستم که باور کنم. نخواستیم که باور کنیم. برای به یاد آوردن منچستریونایتد بدون تو باید خیلی قدیمی باشی؛ خیلی زیاد! باید از آن دور دست ها خاطرات را مرور کنیم تا تفاوت فاحش منچستر بدون و با تو را درک کنیم. یونایتد بدون تو تنها با 7 قهرمانی لیگ و یک دوره طلایی کوتاه با یک جام اروپایی. یونایتد با تو اما یکی از پر اعتبارترین تیم های اروپایی. اولدترافورد پیر با وجود تو روی نیمکتش یعنی هراس انگیزترین ورزشگاه اروپایی؛ میعادگاه بازگشت های تاریخی. هراس آور برای تیم های حریف. رشک برانگیز برای ورزشگاه های دیگر. این تئاتر رویاها که می گویند، بدون نام تو هرگز غنای رویایی خود را به دست نمی آورد.
سر الکس برای تو زاری هم می کنیم. ضجه هم می زنیم و افسوس هم می خوریم. بگذار این هالیوودی های زرق و برق پرست هرچه دل شان می خواهد بگویند. ولی برای ما "اهل فوتبال" هرگز توماس شان کانری مهم ترین اسکاتلندی دنیا نخواهد بود. پیرمرد آدامس به دهان و پر شر و شور و عصبی بندر مهم ترین اسکاتلندی که هیچ، مهم ترین بریتانیایی دنیا بود و خواهد ماند. آخر طرفدار و عاشق هر جایی که باشیم حتما درصدی از خاطرات نوستالژیک کودکی و جوانی مان را به تو بدهکاریم. از شکست رئال مادرید با آبردین گمنام در فینال جام برندگان تا بارسا در فینال 91 و به خاک انداختن آلمانی های مغرور در آخرین لحظات قرن بیستم در نوکمپ. از تعویض هایت چه بگویم؟ از همان سولسشیر طلایی تا همین چیچاریتوی جادویی.
آری پیرمرد، تو می روی و به زودی تنها از تو خاطراتت برایمان باقی می ماند. کاش این مویس بتواند با دستمال عملکردش دستی به سر و روی میز خاطراتت بکشد تا غبار ظالم روزگار آن ها را از ما دریغ نکند. من که چشمم آب نمی خورد! راستش اصلا به شمایلش نمی خورد که این کاره باشد. جانشین سر الکس بزرگ!
به زودی احتمالا روی کاناپه خانه ات لم می دهی و به تماشای هنرنمایی شیاطین دست پرورده ات مشغول می شوی. حتما از گذشته های سرخی هم که رقم زدی یادی می کنی و چشمانت خیس می شود.
خداحافظ استاد فوتبال! اینجا در دل همه ما عاشقان فوتبال جایی برای تو مهیا کرده ایم به پهنای ابدیت. به وسعت فوتبال و به فراخی خاطرات تا با همه وجود فریاد بزنیم جایی برای پیرمردها هم هست. تا فریاد بزنیم این پیرمرد که هرگز عصا به دست نگرفت و نام ضرب المثل شده یکی از مهم ترین فیلم های تاریخ سینما را هم به سخره گرفت. باور نمی کنید؟ زود سر برگردانید و نگاهش کنید. می رود! تا دیر نشده برای آخرین بار چهره اش را به نظاره بنشینید. حتما باز هم آدامسی به دهان دارد ولی دیگر رویش را بر نمی گرداند.