با دست خالی و بدون بازیکن، در چهار جام متفاوت از سوپرجام تا حذفی و لیگ و چمپیونزلیگ آسیا جنگیدیم تا یکی از  دو تیم از  ۳۲ تیمی باشیم که در بالاترین سطح باشگاهی آسیا قرار میگیرند، تیمهایی را در بالاترین حد آسیا شکست دادیم که حامیان مالیشان ابرشرکتهای دنیا مثل نیسان و پوما و قطرایرویز و نایک و تویوتا و سونی بودند. بی‌شک با این سرمایه اندک، اینگونه راه یافتن به فینال آسیا برای همه آنهایی که زمین خوردن این شیر زخمی را انتظار داشتند حسادت برانگیز است و صبر از خیلیها طاق شده بود که با زخم کوچکی دیگر بعد از بازی رفت فینال آسیا زبان باز کرده و از مخفیگاهها و پناهگاههایشان بیرون آمده، چونان که انگار باخت مقابل کاشیما آنتلرز، نایب قهرمان باشگاههای جهان (۲۰۱۶) تخم کفتری بود برای زبان باز کردن اقلیت فوتبال ایران... تک تک شما امیران ارتش سرخ با این بضاعت حداقلی و سنگینی بازیها در دو فصل اخیر تا همین جای کار هم برای ما و دل اکثریت طرفداران فوتبال ایران قهرمانید و بگذارید کسانی که از زخم خوردنهای گهگهایی این شیر با ابهت و صلابت زبان باز میکنند دلخوشیهای کوتاه مدتشان را رو کنند، غافل از اینکه شیر اگر زخمی هم شود شیر میماند... به امید پیروزی و قهرمانی ارتش سرخ... در هر حالی پایت میمانیم دلخوشی همیشگیمان! قرمز به دنیا آمدیم؛ قرمز از دنیا میرویم... ❤️❤️❤️❤️❤️❤️