خوب...نشد که بشه!?
مثل خیلی از داستان های تراژیک ما ایرانی ها! خسته و رنجور و زخمی و با هزار جور مشکلات سختی ها و پله هارو طی میکنیم ولی لحظه آخر...
میخواستم عکسی از برانکو بزارم و ازش تمجید کنم، از مردی که با دست خالی و 5ماه حقوق نگرفتن و دو پنجره محروم جنگید و دم نزد و بهانه نیاورد و منت نزاشت و عالمو آدمو به سمپاشی!!! متهم نکرد!❤
تا این که این عکسو دیدم،عکسی که خلاصه عملکرد پرسپولیس در این فصل از لیگ قهرمانان آسیا بود؛ جنگیدن تا سرحد مرگ، تسلیم نشدن، بهانه نیاوردن، ناامیدنشدن و با تنی مجروح قهرمانانه ایستادن.❤
این تیم جام طلا و مدال طلا رو نبرد،اما قهرمان قلب خیلی از ماها شد! و بهمون درس داد که تو بدترین زمان ها و و حتی وقتی رقبات واسه برخورد به الدوحیل و آقای گلی العربی و خوردن به السد و درخشش بونجاح مسخرت کنن و کری بخونن،با امید و اعتماد به نفس جلو بری و همه رو وادار به احترام گذاشتن کنی?
خوب قصه امسال ما با تموم خوشی ها و غما و استرس ها و هیجان هاش تمام شد،و ما موندیم و اون پرسپولیس خسته که امروز بیشتر از همیشه طنین صدای زنده یاد فرزین رو تو واسمون زمزمه میکنه
: پرسپولیس خسته
هنوز از پا ننشسته
پشت دشمنانش رو
یکی یکی شکسته
❤❤❤❤❤❤
