۱. قبلا هم اشاره کرده بودیم به این موضوع که هر کسی، در زمان سختی، نشون میده چه شخصیتی داره و از کجا اومده. تفاوت یک انسان زرنگ با یک احمق در اینه که اگه جفتشون برای حل یک معادله ی ریاضی از یک ماشین حساب استفاده کنن و جواب رو اشتباه به دست بیارن، انسان زرنگ، اشتباه رو در عملکرد خودش میبینه. اما فرد احمق ماشین حساب رو مقصر میدونه.
۲. وقتی تیمت حکومتی باشه و دستاوردهات درسایه حمایتهای مقامات به دست اومده باشه، هیچوقت نمیتونی به توانایی خودت متکی باشی و نگاهت همیشه به دست کسانی هست که نونتو تاحالا دادن. قسمت دردناکش اینجاست که دیگران رو هم مثل خودت میبینی و فکر میکنی اوناهم جیره خوار و وابسته ان.
۳. تیمی که همیشه زیرچترحمایتی تیمسار و رئیس فدراسیون ... بوده، تیمی که دریک اقدام تاریخی، برخلاف شعار معروف تمام رشته های ورزشی (ورزش از سیاست جداست)، خودشو هبه میکنه به دربار (که هیچ ننگی بالاتر از این نیست)، عادت به این داره که هواشو داشته باشن و بازی هارو براش دربیارن. این تیم طبیعتش همینه و این فرهنگ به طرفداراش هم سرایت میکنه. طبیعتا این تیمها و طرفداراشون از وزیر و صغیر و کبیر انتظارات زیادی دارن:))) واسه همینم هست که وقتی برآورده نمیشه (نه اینکه نشه، از جانب وزیر میشه، خودشون عرضه شو ندارن که به سرانجام برسونن) و موفقیت رقیبشونو میبینن، وزیر رو مقصر میدونن. درواقع نمیشه انتظار دیگه ای داشت، اینا اینجوری بار اومدن. تیمشون درطول تاریخ، همواره حکومتی بوده.
اینکه یک تیم حکومتی باشه به اندازه کافی افتضاح هست، اینکه یک نفر طرفدار تیم حکومتی باشه به اندازه کافی فاجعه و نچسب هست، ولی اون نقطه ای از عرفان که طرفداران یک تیم خاص بهش رسیدن، خیلی نچسب و رقت انگیزه. اما مطمئنا از همه نچسب تر، ائتلاف استقلال و تراکتور و سپاهانه. حتی ائتلاف متفقین تو جنگ جهانی دوم هم انقدر نچسب نبود. نچسب ترین ائتلاف تاریخ.
اما در راستای ناله هایی که دوستان آبی دل در رابطه با فوتبال پاک دارن سر میدن:))) (قطعا آخرالزمان نزدیکه)، فردا در همین مکان به نکات هیجان انگیزی اشاره می کنیم و هیچ انتظاری هم نداریم که تاثیرگذار باشه، صرفا اشاره می کنیم، عمرا اگه ایمان بیاورند
پ ن: متن تصویررو خوب بخونید