آدم آهنيهاي كيروش
- تنها دو روز بعد از پايان تبوتاب دوستداشتني فينال ليگ قهرمانان آسيا، دوباره كركره فوتبال باشگاهي پايين آمد تا اردوي آبانماه تيم ملي شكل بگيرد؛ تيمي كه بار ديگر در كوتاهترين زمان ممكن يادمان آورد دوست داشتناش روز به روز سختتر ميشود. اولين حاشيه اردوي جديد، رفتار نامتعارف خود كارلوس كيروش بود؛ مردي كه افتخار نداد به عنوان نماد تيم ملي ايران در كنار آدمهاي خردهپايي مثل رييس فيفا و زيكوي برزيلي تماشاگر فينال ليگ قهرمانان آسيا باشد و حتي از يك پيام تبريك خشك و خالي هم براي نماينده كشورمان دريغ كرد. اين اما همه داستان نيست. او در روز دوم برپايي تمرينات، بازيكنان را از انجام مصاحبه با رسانهها منع كرد و در ادامه به آنها دستور داد به طور دستهجمعي صفحات شخصيشان در اينستاگرام را غيرفعال كنند. البته نه اينكه فكر كنيد جناب سرمربي نگران از بين رفتن تمركز بازيكنان است؛ چه اينكه شاگردان او در بحبوحه جامجهاني هم فعاليت چشمگيري در فضاي مجازي داشتند و اصلا خود كارلوس بعضي مواقع ليست تيم ملي را ابتدا در شبكههاي اجتماعي منتشر ميكند! بنابراين طبيعي است كه او مشكلي با اينستاگرام يا نطاير آن نداشته باشد. فرمان اخير از جهت ديگري صادر شده و گويا قرار است فلسفه آن اعتراض به مديران فدراسيون در مورد عدم پرداخت پاداشهاي مربوط به جامجهاني باشد.
- پيش از اين با پديده مصاحبههاي هماهنگ و فرمايشي بازيكنان تيم ملي آشنا شده بوديم، اما حالا مرزهاي لجبازي در اين مجموعه جلوتر رفته و كار به جايي رسيده كه همه با هم بايد «دياكتيو» كنند! آيا واقعا اين همه اصرار براي نفرتپراكني و جنگ اعصاب لازم است؟ آيا مهمترين فوتباليستهاي مملكت بازيچه هستند كه هر روز به يك شكل در بيايند و توسط بازوان قدرتمند كيروش به يك سو حركت داده شوند؟ آيا هيچكدام از اينها شخصيت مستقل ندارند كه به آنها امر ميشود چه بگويند و چه كار كنند؟ البته كه نظم و اقتدار سرمربي يكي از عوامل موفقيت هر تيمي است، اما نه اينكه بازيكنان تبديل به دستگاههايي شوند كه ريموت كنترل آنها دست كيروش باشد و او در جهت منافع خودش آنها را بالا و پايين كند؛ يك بار دكمه اعتراض به كيفيت لباس تيم ملي يا بازيهاي تداركاتي را بزند و همه در اين مورد صحبت كنند، يك بار دكمه خاموشي صدا را بزند و يك بار كلا تصوير را قطع كند!
- بايد دندان روي جگر بگذاريم، شايد بالاخره دوستان افتخار دادند و در مورد رفتار اخيرشان روشنگري كردند. با اين وجود اگر گمانهزنيها درست باشد و اعتراضها به عدم پرداخت پاداش جامجهاني به بازيكنان و مربيان مربوط شود، تيم ملي يك گام ديگر از قلب مردم فاصله خواهد گرفت. روزي علي كريمي در مورد كيروش گفته بود: «متاسفم براي كسي كه به خاطر پاداش مساوي با نيجريه خودش را در اتاقش حبس كرده بود.» حالا اين طغيان دستهجمعي يادآور همان جمله و همان روحيه است؛ آن هم بلافاصله بعد از روزهايي كه بيشتر مردم ايران فارغ از كري رنگها، تلاش صميمانه و بيمنت بازيكنان پرسپوليس با دستهاي خالي را ستودند. در آستانه جام ملتهاي آسيا ما نياز داريم تيممان را دوست داشته باشيم؛ تيمي كه بايد خيلي خاكيتر و مهربانتر از اين باشد. آيا كيروش اجازه ميدهد؟
* همشهری ورزشی