جمهوری ترینیداد و توباگو کشوری متشکل از دو جزیره در دریای کارائیب واقع در شمال آمریکای جنوبی است. پایتخت آن پرت آو اسپاین است.
تاریخ
این کشور جزو مستعمرات بریتانیا بود و در سال ۱۹۶۲ توانست استقلال خود را به دست آورد.
سیاست
رئیس حکومت در این کشور رئیسجمهور است که با رای نمایندگان مجلس سنا برای دورهای پنج ساله انتخاب میشود. رئیس دولت نخستوزیر است که ریاست کابینه را به عهده دارد. معمولاً رئیسجمهور رهبر حزب اکثریت در انتخابات مجلس قانونگذاری را به عنوان نخستوزیر انتخاب میکند. مجلس سنا در این کشور ۳۱ کرسی دارد که نمایندگان آن برای دورهای پنج ساله انتخاب میشوند. مجلس نمایندگان ۴۱ کرسی دارد که اعضای آن با رای مردم برای دورهای پنج ساله تعیین میشوند.
جغرافیا
جمهوری ترینیداد و توباگو با توجه به تولید ناخالص داخلی بالایش یکی از ثروتمندترین کشورهای این منطقه بهشمار میرود. این کشور در شمال شرق ونزوئلا و جنوب گرانادا قرار دارد. این کشور از دو جزیره اصلی ترینیداد و توباگو و چند جزیره کوچک تشکیل شدهاست. این کشور منابع زیادی از نفت و گاز دارد که باعث رونق و شکوفایی اقتصادی آن شدهاست.
شهرهای ترینیداد و توباگو
آروکا | آریما | اسکاربارو | بیچه | پتی ولی | پرت آو اسپاین | پرنسس تاون | پنیال | پوینت فورتین | تاباکیته | تاکاریگوآ | توناپونا | چاگواناس | دبه | ریو کلارو | سن خوآن | سان فرناندو | سانگره گرانده | سنت جوزف | سیپاریا | کووا | گاسپاریلو | لا رومن | لاونتویل | لا هورکوئتا | مارابلا | موروانت | موکوراپو
مردم[ویرایش]
جمعیت این کشور حدود یک میلیون نفر با میانگین سنی ۳۲ سال است. امید به زندگی برای زنان ۶۸ و برای مردان ۶۶ سال است. ۳٫۲ درصد از جمعیت بزرگسال این کشور به بیماری ایدز مبتلا هستند. ادیان مسیحیت، هندو و اسلام اصلیترین ادیان آن است. زبان رسمی مردم این کشور انگلیسی است.
دین مردم در ترینیداد و توباگو
مسیحیت۶۵٫۷٪
هندوییسم۲۵٫۶٪
اسلام۶٫۶٪
بیدین۲٫۲٪
اقتصاد
ترینیداد و توباگو به عنوان موقعیت جهانی برای سرمایهگذاری موسسههای بینالمللی، اعتبار و آوازهٔ شگرفی از آن خود کرد. در آخرین چهار سال، بخش گاز طبیعی اقتصاد این کشور را بسیار رونق بخشید. صنعت جهانگردی در حال رویش ولی هنوز بدان اهمیتی که در بقیهٔ جزایر کارائیب است نرسیدهاست. تورم اقتصادی اندک و تراز بازرگانی به اقتصاد ترینیداد و توباگو کمک میدهد. در سال ۲۰۰۲ اقتصاد شاهد رشد استوار صنعت نفت بود. بیم از این است که اگر رشد اقتصاد به این نسبت بسیار تند و با گسترش تورم اقتصادی و همچنین نرخ بالای بنزین و نفت، در آینده به اقتصاد لطمه زند. تولید ناخالص داخلی این کشور ۷۹/۲۳ میلیارد دلار است. ۶۱۵ هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل میدهند. نرخ بیکاری در ترینیداد و توباگو ۵/۶ درصد است و ۱۷ درصد از مردم زیر خط فقر زندگی میکنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در آن ۹/۷ درصد بود. محصولات صادراتی این کشور شامل نفت و مشتقات آن، گاز طبیعی مایع، متانول، آمونیاک، اوره، فراوردههای استیل، نوشیدنی، غله، شکر، کاکائو، قهوه، مرکبات، سبزیجات و گل است که به کشورهای آمریکا (۵۸ درصد)، جامائیکا (۹/۵ درصد) و اسپانیا (۴ درصد) صادر میشود. محصولات وارداتی این کشور شامل سوختهای فسیلی، روانکنندههای صنعتی، ماشینآلات، تجهیزات حمل و نقل، کالاهای تولیدی کارخانهای، مواد غذایی، احشام زنده و جواست که از کشورهای آمریکا (۳/۲۸ درصد)، برزیل (۵/۱۲ درصد)، ونزوئلا (۹/۶درصد)، گابن (۵ درصد)، کلمبیا (۸/۴ درصد) و چین (۲/۴ درصد) وارد میشود.
ارتباطات
در این کشور ۳۲۵ هزار و ۵۰۰ خط تلفن ثابت و یک میلیون و ۶۵۵ هزار خط تلفن همراه وجود دارد. ترینیداد و توباگو ۲۴ هزار و ۶۹۱ میزبان اینترنتی و ۱۶۳ هزار کاربر اینترنت دارد.