وقتی اوضاع مملکت بهتر بود و منم جوون تر و پر حوصله تر بودم، وقتی مراسم عزاداری پیش میومد میرفتم و کمی تا حدودی سبک میشدم

ولی الان هر چیزی که حال و هوای ناراحتی داشته باشه جدا از ناراحتی،عصبیم میکنه

مثلا همین سخنرانی های شیوخ تو تلویزیون که انگار نمک رو زخمه، چرا که با این اوضاع مملکت یجوری حرف میزنن که انگار تنها مشکلات پیش پا افتاده داریم یا اصلا مشکلی نداریم و باید خداروشکر کنیم

یا حتی اونقدر بااعتماد بنفس درباره مساءل کشورهای خارجی صحبت میکنن تا ما مثلا قدر موقعیت خودمونو بدونیم

وقتی اوضاع وخیم تر میشه بعد 2 ماه عزاداری باید شاهد دیدن فیلمی مثل حال و هوای پاییز باشی که کلکسیونو رو کامل میکنه

حالا نمیدونم من دیوونه شدم یا شماهم همین مشکل رو دارید؟