توجه! بحث قهرمانی نیست، بحث رسیدن به فیناله!
رسیدن به فینال جام ملتها سخت تره یا جام باشگاه ها؟
۱-برای رسیدن به فینال باشگاهها باید با تیمهای غرب آسیا بازی کنی. هیچ برخوردی با تیم های شرق نداری. تیم های غرب بازیکنای قویای دارن ولی هیچ وقت این تیمای عربی به جز الهلال و الاتحاد عربستان و قدیما العین اون حس تیم بودن رو نداشتن. ژاوی رو دارن ولی تلاشی که ژاوی و گابی میکنن در حد بازیکنای درجه پایین تر اما آماده تر و با انگیزه تر نیست. تاثیری که لئو سیلوا داشت به مراتب بیشتر از ژاوی بود. همین الان پرسپولیسی که اومد فینال رو ببینین، واقعا این تیم چندان قوی بود؟ به قول خود پیروزیچیها ۱۳ تا بازیکن داشت، ولی رسید فینال. استقلال قلعه نوعی تا وقتی به تیمای ژاپنی-کرهای نخورد رفت بالا و تو مسیرش با الهلال و العین هم بازی کرد و پیروز هم شد ولی از پس تیم کره ای بر نیومد. بله تیم های عربی پر بازیکنن ولی اکثر اوقات «تیم»نیستن کما این که نسخه اروپاییش پاریس هم این رو ثابت کرده.
۲-تو باشگاه ها بازی خانگی داریم. تاثیر بازی خانگی رو هم باید بگم؟ هر چند میدونیم همه ولی فرض میکنیم تاثیر جو آزادی رو کسی نمیدونه: النجمة الحمراء [در اعتراض به رد استار و انگلیسی تلفظ کردن اسم تیم صربشتانی ستاره سرخ منم عربی تلفظش میکنم، کی به کیه؟] تو زمین خودش با ناپولی مساوی کرد، لیوزپول رو هم برد. فقط به خاطر هوادارا ... بابا ول کنین دیگه اینو همه میدونیم تاثیر جو آزادی چقدره، توضیح نمیخواد.
۳-تو تمام مراحل باشگاه ها رفت و برگشته، اشتباهات سهوی فردی هر چند باز هم تاثیر دارن ولی نمیتون زیاد تو جریان ۱۸۰ دقیقه تاثیر بذارن و تیمی که قویه واقعا با این مدل شانس برتریش بیشتره.
پ ن طنز: حالا اگه اینی که برانکو میگه درسته چرا نتونست با تیمی که بهترین مدافع، بهترین هافبک و بهترین مهاجم 'تاریخ' آسیا رو داشت به فینال ملت ها برسه ولی با تیمی که ۱۳ نفر داشت و فیکسش آدام آسنسیو بود تونست به فینال باشگاهها برسه؟