طرفداری - مائوریتزیو ساری در ناپولی و چلسی، تاثیر خود را گذاشت و تیم هایش فوتبال جذاب و زیبایی را ارائه می دهند. وی در گفتگو با وبسایت چلسی، در مورد مسائل مختلفی صحبت کرد:
من عاشق تمرینات بودم. عاشق حضور در گروه بودم. یک میل شدید به تلاش سخت و عرق کردن داشتم. بازی بیشتر شبیه به زجر کشیدن بود زیرا در آن زمان، فوتبال این گونه بود. کار من به عنوان یک مدافع شاید این بود که مهاجمان را از کار بیندازم اما اولین باری که به زمین فوتبال رفتم، می خواستم خوش باشم و سرگرم شوم. فکر می کنم حالا هم همینطور است. بدون زیبایی، فوتبال فقط یک شغل است. نمی توانم فوتبال را بدون سرگرمی تصور کنم.
هیچ شکی نیست که در ایتالیا فرهنگ نتیجه گرایی وجود دارد اما در چند سال اخیر، شرایط در ایتالیا هم در حال تغییر است. یک گرایش به سمت بازی جذاب و تماشایی وجود دارد و در ایتالیا هم بعد از بازی ها، به تماشاگران نگاه ویژه ای وجود دارد. در آن روزها زیاد تاکتیک مطالعه نمی کردم. با هدایت آریگو ساکی در میلان، فقط سعی کردم فوتبال را به سبک دیگری ببینم. بعد کم کم تاکتیک را بیشتر دیدم.
همانطور که ساری بارها گفته است، همیشه هوادار ناپولی بوده زیرا در این شهر متولد شده است. البته او در کودکی به فلورانس در منطقه توسکانی نقل مکان کرده است:
اولین باری که برای دیدن یک بازی بزرگ فوتبال به ورزشگاه رفتم، با پدرم بود. بازی بین فیورنتینا و ناپولی بود. پدرم می دانست من هوادار ناپولی هستم زیرا در ناپل به دنیا آمدم. فکر می کنم 5 یا 6 ساله بودم که پدرم مرا به استادیوم فلورانس برد. جایی که نزدیک خانه ما بود و می خواست بازی ناپولی را ببینم.
اگر از من بپرسند چه کسی اولین قهرمان من در فوتبال بود، در آن زمان، سمبل ناپولی، آنتونیو یولیانو بود. او یک هافبک بود و تنها بازیکن ناپولی بود که متولد ناپل بود. در سال 1982، وقتی جام جهانی در اسپانیا برگزار شد، ایتالیا قهرمان آن دوره بود. یادم می آید که در فینال در ساردینیا بودم و بازی را از یک صفحه نمایش بزرگ در میدان اصلی شهر دیدم. خیلی احساساتی شدم. یکی از لحظاتی بود که همیشه در ذهنم باقی خواهد ماند. در جام جهانی 2006، مانند سال 1982 احساساتی نشدم و احتمالا دلیلش، افزایش سن بود.