هر وقت یاد سید علی طباطبایی میفتم تموم بدنم میلرزه.
اونم یه جوونی مثل ما بود که کسی فکرشو نمیکرد تو این سن بمیره.
خلاصه مرگ یک لحظه میاد و دیگه کار تمومه و بازگشتی نیست.
خداکنه تا جونویم و فرصت داریم قدر عمرمون رو بدونیم و به بطالت هدرش ندیم(مخصوصا با خودم هستم که عمری رو به جهالت وغفلت گذروندم )