در صداوسیمای (ظاهرا) ملی وقتی داری گزارش میکنی این سبک هواداری از تیم محبوبتون واقعا آزاردهنده ست. حتی برای ما طرفداران سرخ و سبز آذربایجان.
بخصوص در نیمه ی اول لحظاتی از گزارش، از این نظر حرفه ای نبود که نیازی به زنجیروار نوشتن شان نیست. اما برای درک بهتر یادآوری میشود که دقیقا اتفاقیست که مثلا هنگام گزارش سیانکی برای سرخ های پایتخت اتفاق میفتد . تریبون شما، تریبون شبکه ی خصوصی باشگاه محبوبتان یا شبکه ی استانی تیمتان نیست بلکه همه فوتبالدوستان کشور ناچارا مجبورند به صدایتان گوش دهند (قبول دارم صداتون مثل پدرتون خوبه برای گزارش البته) طرفداری در لفافه و قالب کنایه ها و جملات جهتدار چیپ، نظیر کار اکثر گزارشگران مقیم مرکز از مزدک و سیانکی گرفته تا سرهنگ ، هوش آدم رو از سرش میگیره. با همه ی این تفاسیر، شعارم یه چیزه:
یا رسما پرچم تیم محبوبت رو بگیر دستت و از اول مسابقه تیم و بازیکنان محبوبت رو ستایش کن و براش در این بازی آرزوی موفقیت کن و واسه گلش لحظه شماری (قابل تحمل تر از گزارشگری پر از تیکه و کنایه به حریفه) یا واقعا دو ساعت به صورت کاملا حرفه ای فارغ از علایق شخصی، در خدمت کارت باش!