همه آنهایی که مسابقه افتتاحیه جام جهانی را میدیدند، تحت تاثیر شور و هیجان ریکاردو کاکا قرار داشتند؛ ستاره سرشناسی که اگرچه به تیم ملی کشورش دعوت نشد، اما در ورزشگاه محل بازی برزیل و کرواسی حاضر شد و به تشویق سلسائو پرداخت. این، همان واکنش توام با فروتنی یک ستاره است که جایگاه او را برای همه مردمان کشورش بهتر از قبل میکند. کاش اما در ایران ما هم قصه همین قصه بود. اینجا پیام صادقیان بعد از جا ماندن از هواپیمای برزیل، مصاحبه میکند و میگوید: «سعی میکنم بازیهای تیم ملی را نبینم، اصلا چه دلیلی دارد ببینم؟ اگر این بازیها را ببینم اعصابم خرد می شود. دوست دارم آرام باشم. در حال حاضر برای من آرامش از هر چیزی مهمتر است.» شما اصلا بزن شبکه دو فامیل دور ببین، یا شبکه نسیم را بگیر و به جوکهای قدیمی رضا رشیدپور گوش بده. ما اما پرسپولیسی و استقلالی و تراکتوری و سپاهانی، پای تیممان هستیم. حالا که بازیهای ایران را نمیبینی، کاش حداقل مسابقه افتتاحیه را نگاه میکردی؛ شاید مرام را از ابرستارهای به نام کاکا یاد میگرفتی…!
