چشم هایش و دست هایش؛ به بهانه ی پنجمین جام جهانی " جی جی "

اختصاصی طرفداری -  1- زمانی که در باشگاه پارما هنوز جوانی بیش نبود، بعد از هر توپ ساده ای که دریافت می کرد دست هایش را به نشان خوشحالی مشت می کرد. یکی از روزنامه های ایتالیایی در آن زمان این جوان را به «دیوانه» تشبیه کرده بود که حتی بعد از دریافت ساده ترین توپ ها هم به خوشحالی می پردازد. اما " جی جی بوفون " از همان بچگی دریافته بود که اگر می خواهد دروازه بانی تاریخ ساز شود باید " اعتماد به نفس " فوق العاده ای داشته باشد. او هیچ تفاوتی نکرده است، در سن 36 سالگی نیز هنوز همان خصوصیات «دیوانه وار» دوران جوانی را دارد. هنوز هم سرشار از جوانی و شادابی است. می گوید تا 40 سالگی می خواهد بازی کند، جام جهانی 2018 روسیه را برای خودش هدف قرار داده است، چرا که نه... 2- همیشه از خودم می پرسم که پروردگار چگونه «اسکلت بدن» بوفون را آفریده که او می تواند بی نظیر ترین و سریع ترین پرش های «درجا» را داشته باشد. ایتالیا با ضربه ی پنالتی گروسو قهرمان جهان نشده بود. قبل از آن صحنه ای بی نظیر را بوفون در راه قهرمانی تاریخی برلین خلق کرده بود. هیچ گاه زیدان را تا این اندازه عصبانی ندیده بودم، اما او خودش هم فهمیده بود که بوفون چه توپ دشواری را مهار کرده است. بیش از 100 بار آن صحنه را دیده ام، صحنه ای که بوفون در وقت های اضافه ی فینال برلین توانست «هنرمندانه» ضربه سر زیدان را مهار کند. باور کنید آن صحنه دست کمی از هنرنمایی های امثال زیدان، رونالدینیو، مسی و رونالدو در مستطیل سبز ندارد. وقار، عظمت و شادابی در آن پرش بوفون نهفته بود. باور کنید آن پرش «شاعرانه» و آن واکنش «هنرمندانه» تاثیرش در قهرمانی ایتالیا قابل مقایسه با ضربات پنالتی بازیکنان این تیم نبود. 3- حتی اگر از تیم ملی ایتالیا متنفر هم باشید بعید است زمانی که جی جی بوفون در مراسم آغاز هر بازی ملی سرود کشورش را آن طور با «جان» و «دل» می خواند، احساساتی نشوید. «تعصب» و «غیرت» همیشه یکی از بزرگ ترین خصوصیات جی جی بوده است. زمانی که پس از ماجراهای سال 2006، یوونتوس در عصر آنتونیو کنته توانست پس از مدت ها قهرمان ایتالیا شود، در مراسم اهدای آن جام تاریخی بوفون طوری سرود معروف باشگاه یووه را می خواند که ناخوداگاه اشک را بر چشمان بزرگ ترین دشمنان یوونتوس هم جاری می کرد. گاهی اوقات باور می کنم که او حاضر است در راه رسیدن به اهدافش از «جانش» نیز بگذرد. 4 - به نظرتان بزرگ ترین افتخار ورزشی بوفون چیست؟ بهترین دروازه بان قرن 21؟ کسب مقام دوم در مراسم Ballon d'Or؟ بازیکن سال یوفا؟ خیر، بوفون بزرگ ترین افتخار دوران ورزشی خود را در دوران تبعید یوونتوس به دست آورد. آن روزهایی که ستاره ها یک به یک باشگاه را ترک می کردند جی جی بوفون از همه ی آن ها مشتری های بیشتری داشت. جمله ی تاریخی بوفون پس از اولین بازیش با یوونتوس در سری ب هیچ گاه فراموش نخواهد شد: " تازه فهمیدم تیمم در چه جهنمی وارد شده است. خوشخالم که یووه و هواداران را تنها نگذاشته ام." البته که خوشحالی هواداران از ماندن جی جی چند برابر بود. اما پروردگار نیز پاسخ خوبی برای این «ایثار» بوفون در نظر گرفته بود: 3 اسکودتوی پیاپی. امثال زامبروتا و تورام در خواب نیز نمی دیدند که بوفون بتواند تا انتهای دوران ورزشی اش حتی 1 اسکودتوی دیگر کسب کند. اما این «شرافت» بود که سرنوشت را رقم می زد. 5- جی جی بوفون بامداد یکشنبه پنجمین جام جهانی خود را آغاز خواهد کرد. ایتالیا روی کاغذ مدعی اصلی جام نیست، اما خیال 10 بازیکن حاضر در زمین همیشه در طول رقابت ها راحت خواهد بود. آن ها می دانند «دست هایی» وجود دارد که دست کمی از «دست خدا» ندارد. بازیکنان تیم ملی ایتالیا خیالشان آسوده خواهد بود که در بحرانی ترین شرایط نیز اگر به «چشم های» بوفون نگاه کنند، «آرامش»، «اعتماد به نفس» و «تعصب» را هدیه خواهند گرفت. بامداد یکشنبه بوفون در حالی پنجمین جام جهانی خود را آغاز خواهد کرد که از همین حالا روسیه را  هدف قرار داده است. خیر، هیچ تغییری نکرده است. هنوز همان اندازه «دیوانه» است که در جوانی برای دریافت آسان ترین توپ ها هم خوشحالی می کرد.