دیشب این ویدئو رو دیدم اول ناراحت شدم بعدش به فکر فرو رفتم اونجاش که این مادر داغدیده که شاید هیچی از فوتبال ندونه میگه برای وطن خودشون شادی نمیکنن و برای غریبه ها شادی میکنند .

اگر حافظه ام درست یاری بکنه بازی استقلال و الاتحاد رو میدیدم گزارشگر جواد خیابانی بود و نیکبخت گلزنی کرد اون بازی به قدری از گل نیکبخت خوشحال شدم که انگار مادرزاد استقلالی بودم یا بازی استقلال و جوبیلو و بازی های سپاهان و ذوب آهن توی فینال بعد باخت تا چند ساعت ناراحت بودم انگار چیزی از خودم کم شده ، اما در حال حاضر از باخت استقلال و حتی تحقیر شدنش خوشحال هم میشم به راستی چه چیزی عوض شده شاید دلیلش گسترش فضای مجازی و کری های مسخره اس، شاید دامن گیر شدن حماقت یه سری افراد و تاثیرش روی بقیه اس دلیلش هرچی که هست یکی از معدود فرهنگ های خوب ما ایرانیا رو هم خراب کرد فرهنگی که وقتی تیمی با یه تیم خارجی بازی داره بحث دیگه فراتر از رنگ میشه و حقیقتا اگر هموطن خودمون شاد بشه قشنگ تر از اینه ک غریبه ها بشن ، لازم نیس حتما بعد از باخت تیم رقیب توی آسیا ناراحت شد ولی اینکه با شیپور بیای توی خیابون خیلی وقیحانه هستش.

الان شاید یه سری روشن فکرنما میان مثال اروپا رو بزنن که چندتا نکته باید بگم اولا آیه نیومده که هرکاری اونا بکنن درسته دوما اونا نه اندازه ما احساسی هستن و نه یه فوتبال میتونه براشون مثه ما تنها عامل شادی باشه و  اینکه کورکورانه دنبال تقلید باشیم کاری نامعقول هستش .به نظر خودم جنس شادی که زمان قدیم بعد از برد تیم های ایرانی داشتم واقعی تر از جنس شادی بود که الان بعد از باختشون دارم . 

اینکه چه دلیلی باعث شده این شکلی بشیم رو دقیق نمیدونم ولی چیزی که میدونم اینه یه فوتبال قطعا ارزشش رو نداره که ما باعث ناراحتی یه فرد دیگه باشیم چه برسه که اون فرد همشهری یا همسایه ما باشه و شب و روز چشممون به چشمشون باشه 

هرچیزی که به نظرت غلطه برای اصلاحش باید از خودت شروع‌ کنی و من تصمیم دارم از این به بعد طبق تفکر اسطوره هایی مثه پروین و کریم و علی کریمی که بازی های آسیایی رو ملی میدونستن و حتی به هوادارشون میگفتن برن ورزشگاه برای تیم رقیب عمل کنم نه طبق تفکر افرادی مثه فتل و ندا پرسپولیسی و جاسم خوری و سارینا تاجی ک فرق بین فوتبال و جنگ رو نمیدونن و سطح تفکرشون به اندازه یه جلبک باقی مونده.